Wednesday, September 5, 2012

तुमच्याकडे देवासाठी वेळ आहे?


काल काय झाले माझ्या स्वप्नात देव आले, माल खुप आनंद झाला, खूप वेळ मी गप्पा मारत बसले त्यांना माझ्हे गाराने सांगत बसले हि अशीच करते आणि ती तसाच बोलते, मला हे नाही आवडत आणि ते करावेसे वाटते   आणि म्हणाले काय गम्मत करतोस का रे.. मला तुझ्यासाठी नाही तर कोण साठी वेळ असणार? देव म्हणाला... नक्की, विचार करून सांग, मी अगदी म्हणाले... नक्की...
बघ हा... मी परीक्षा घेईन मग तुझही..
बिंदास घे मी म्हणाले..
ठीक आहे येतोय मग मी तुझ्या परीक्षेला..
काय.. मला खूप आनंद झाला.. परीक्षा कसली?
तू म्हणालीस न माझ्या साठीच वेळ आहे.. मग मी तुझ्या घरी येतोय...
खरा.. नक्की?? मला तर विश्वासच बसत नाही आहे देवा.. खरा.. कधी?
कधी ते सांगण्या आधी तू ठाम ठराव.. नक्की वेळ देवू शकशील?
हो रे.. नक्की...
ठीक आहे मी येतोय मग ४ दिवसांनी तुझ्या कडे राहायला..
राहायला.. खरा... मला इतका आनंद झाला कि मी नाचू लागले.. मनन आनंद हि आनंद गडे.. जिकडे तिकडे चोही कडे गुणगुणू लागले..
हो.. मी तुझ्या सोबत १० दिवस राहील... २४ तास तुझ्या सोबत असेन पण तुला माझ्या सोबत ते १०*२४ तास घालवायला वेळ असेल..  ?
असा काय रे वेळ वेळी वेळ असेल का वेळ असेल का विचार्तोयेस?  मी माझह पूर्ण वेळ तुला देईन माल अतुल चं चं  पदार्थ करून खावू घालायचे तुझही सेवा करायची, तुला छान छान अभूशानानी सजवायचा आहे.. ईशः किती कामा आहेत मला मला तयारी ला लागावा लागणार...  मी स्वताशीच विचार करत मनात ठरवले..

आतुरतेने मी दिवस मोजू लागले...  फार कमी दिवस होते आणि आतुरता इतकी कि ते कधी गेले काही कळला हि नाही...
मग काय आला दिवस नो. १:  माझ्या डोळे अगदी दर कडे लागले होते, कधी पाहते देवाला असे झाले.. आणि तोः क्षण आला तेव्हा अगदी डोळ्याचे पर्ण फिटले असे वाटले... काय ते नक्षत्र सारखे डोळे म्हणून सांगू... त्यात सारे जागच सामावले होते त्यांच्या कडे बघत रहावसे वाटले, आम्ही छान आरडा ओरडा केला देवाला हि कळला पाहिजे न आम्ही किती आतुरतेने त्याची वाट पाहत होतो ते, घरतल्या लहान मंडळीनी तर घेरावआच टाकला होता २ मीन हि हलायला तयार नवते.. कसा बस त्यना शांत केला, देवाला त्याच्या साठी तयार केलेल्या सिंहासन वर बसायला सागितलं, त्याचे पाय धुतले आणि मग पुसून त्या वर पुलंचा वर्षाव केला, देव हि आनंदात होता, आपल्या साठी सगळे जन घरी थांबले अगदी लहाञान पासून म्हातार्या कोतार्या पर्यंत.

सगळे जन सेवा करण्यात लागले होते..
स्वयंपाकाला लागे मी लवकर पुरण पोळी चा स्वयंपाक.. आज तर नैवैद्य खुद्द देव खाणार होते नुसताच वास नवते घेणार... आनंदानि मन भरले होते थोडा वेळ निवांत बसल्यावर, सगळी तयारी झाली, देवाचे ताट मांडले रांगोळी नि सजवले, अगरबत्ती चा सुवास घर भर पसरला... आरती चे ताट सजले, देवा चा छान पैकी अभिषेक झाला दुध पाण्या नि, गंध गुलाल उधळला, फुलांचा वर्षाव, डाग दागिने आणि अलंकार चाडवले, आरती झाली टाळ्यांच्या तालावर, देवाला मग जेवायला बसवले... वाह काय प्रसन्ना वाटत होते म्हणून सांगू.. माझ्या हातचा स्वयंपाक आज देव जेवणार, आवडले त्याला जेवण, देव खोटा तर बोलत नसतीलच असा स्वताला सांगत मी स्वयंपाक देवाला अवद्ल्याचा आनंद व्यक्त करत होते... सगळ्यांची जेवणं आटपली, मग विश्रांती चा वेळ, देवा साठी तयार केलेल्या खोलीत देवाला आराम करायला सोडून मी आले आणि संध्याकाळच्या तयारी ला लागले...
दिवस कसा गेला काही कळलेच नाही...  सुट्टी असल्या मुले देवाच्या सानिध्यात राहता आले...
पण दुसर्या दिवशी काही सुट्टी नवती.. मला ८ वस्त ओफ्फिचे ला पाळायची घाई... ७: ३० लाच घरून निघावे लागते... मग पट पट आवरायचे आणि निघायचे.. पूजा करायची ... पण घरी साक्षात देव आले असून त्यांचे दर्शन हि न करता मला निघावे लागले.. त्यांची एकांत ची वेळ... ओफ्फिचे ला गेले कि कसला काही भान राहता काही १२ वाजतात आणि कधी ६ हे काळात हि नाही.. घड्यालीचे काटे पाळतात, थकून घरी आले... लक्षात आले... देव आहेत आलेले आपल्या घरी... थोडा हुरूप चढला... छान स्वयंपाक केला... जेवणं आटपली आणि आम्ही झोपलो...
ससा म्हणत म्हणत ४-५ दिवस गेले असाच मी संध्याकाळी office मधून आले.. कंटाळा आला होता मला ती office मधली कट कट.. घरी आले तेव्हा काहीच करायची क्षमता उरली नवती... पण देव आलेत न... स्वयंपाक तर करावा लागणार... कदाचित ते नसते तर मी खिचडी लावली अति ती निमूट पाणी आम्ही दोघांनी नि खाली असती आणि झोपलो असतो.. पण देव आलेत न... किती हि कंटाळा आला असला तरी स्वयंपाक तर करावा लागणार... तुम्ही विचार करत असाल ती बाकीची मंडळी कुठे गेली पहिल्या दिवशी आली होती ती आमच्या घरी... गेली न सगळे आपापल्या घरी... ते आले होते फक्त स्वागता साठी...  परत कुठेय कोणाला वेळ...

शेवटी एकदाचा रविवार आला... सुट्टी चा दिवस मला खूप आनंद झाला... आज देवा सोबत राहायला मिळणार मनात विचार आला.. आज काही तरी छान करूया.. मी स्वताशी बोलताच होते इतक्यात देव आले...
मला म्हणाले बस थोडा वेळ माझ्या सोबत, "आज माझ्या साठी काही नको करूस" असा म्हणाले...
मी हादरले... मला काळजी वाटू लागली चिडले कि काय देव? माझह स्वयंपाक आवडला नाही? काही चुकला का माझ्हे ? स्वताला उत्तर देत होते तितक्यात माझ्हे  मनातले  जाणून देव म्हणाले... " अगं वेडे मी काही इथे तुला त्रास द्याला नाही आलो... मी तर तुझ्या सोबत वेळ घालवायला आलो, तू मला रोज म्हणतेस न.. माझ्या सोबत राहा माझ्या सोबत राहा... आलो मग तुझ्या सोबतीला पण तुला काही माझ्या साठी वेळच नाही...  "

मी काही बोलू नाही शकले... मन खाली घालून एकात बसले...
"तू मला म्हणालीस तुझ्हा सगळा वेळ माझह असेल? अतःव बारा मी आल्या पासून किती वेळ बसलीस माझ्या शी बोलत? केलास का आपला मन मोकळं? मी इथे नसतो तेव्हाच तू बरोबर माझही आठवण काढतेस, माझही पूजा करतेस... "
मी विचार करू लागले... तो काही खोटा नवता बोलत मी घरून सकाळी जायचे ते संध्याकाळी यायचे... त्याला वेळ काही द्याचे?? ?त्याची आरती आणि जेवण वायचा तेव्हा... ते तर मी रोजच देते.. तो माझ्या सोबत माझ्या घरी आहे तरी मी त्याला वेळ नाही देवू शकली.. माझी मलाच लाज वाटू लागली..

"आता मी अजून २ दिवस आहे... " मी मन हलवत होकार दिला... धक्का बसला मला कि बघता बघता ७ दिवस निघून हि गेले... " तर मला तू शांत चित्ताने आठवण केलेली आवडेल... तू मला रोज पाची तर्हेचे पकवान करून खावू घालावे अशी माझही इच्छा नाही.. मी काही त्याचाह भुकेला नाही... मी माझ्या सर्व भक्त वर समान प्रेम करतो.. कोणी मला हिर्याचा मुकुट दिला म्हणून तो लाडका नाही... आणि कोणी मला चटणी भाकर खावू घातली म्हणून तो दोडका नाही.. मला ह्या सिम्हसना वर बसण्याची सुद्धा हौस नाही.. मला राह्यचं तुमच्या हृदयात... कामस्वरूपी... मला हक ऐकायची तुमची मायेची... "
त्याचा बोलना ऐकून माझ्या डोळ्यातून तच कान एक अश्रू टपकले, देव हि आहे किती माझ्या प्रेमाचा भुकेला... हे आज कळले मला...
पुढची २ दिवस मी सुट्टी घेतली.... मना भावाने त्याची सेवा केली... त्याचं सोबत वेळ कसा गेला ते कला नाही... आणि त्याला निरोप देण्याची वेळ आली...
सोबत त्याला शिदोरी बांधून दिली.. त्याच्या साठी जरी लांब नसला तरी त्याचा घर माझ्या साठी खूप लांब होता... त्याला तट करत डोळ्यात पाणी तरले पण होता वर एकाच बोल होते.. "गणपती बाप्पा मोरया... पुढ्या वर्षी लवकर या.... "

असे... खरो खर्चे देव आले होते माझ्या घरी.... या वर्षी... मी शिकले.. माझ्या busy  आयुष्यातून त्यांच्या साठी वेळ कडणे... जेव्हा कधी त्यांचा नाव घेवू मना भावा नि घेवू...  त्याला हवे आपले फक्त प्रेम.. निखळ निस्वार्थ प्रेम!! बाकी त्याला काही नको...   "देव आहे भावाचा भुकेला... वासाचा धनी... "

:-)

गणपत्ती बाप्पा येणार आहेत न... या वेळेस त्याच्या सेवेत थोड मन लावा धन लावण्या ऐवजी.... 
Just Do It !!

Monday, August 6, 2012

काय तीला एकंच आयुष्य नाही?


काल असंच बसल्या बसल्या विचार आला, आपण नेहमीच ऐकत आलोत
 मुली जास्ती जबाबदार असतात, तुम्हाला असं नाही वाटत आपण त्यांच्या कडून जास्तीच अपेक्षा करतो.. 
मुलीं वर बंधनं तर असतातच लहान पण पासूनच.. तिच्या मना जोगे तीला काही करयला मिळत नाही...  साध कधी आपल्या मैत्रिणीन सोबत सिनेमाला जायचा म्हंटला तर आधी भाऊ मग बाबा,आई संग्ल्या खानदाना ला विचारावा लागता...  पण हेच मुलाच्या बाबतीत.. तो सरळ फोन करतो आणि सांगतो... "आई गं मला आज यायला उशीर होईल मी मित्रां बरोबर सिनेमाला जातोय... " का आपण असे वागतो... ??? 
मग हळू हळू आपणच आपल्या मुलीला ह्या बंधनाची सवय करून देतो... प्रत्येक पावलावर तीला आपल्या इच्छा, आकांक्षा ह्यांची मुरड घालावी लागते कधी लोक काय म्हणतील ह्या भीती खाली तर कधी सासू सासरे काय म्हणतील ह्या भीती खाली... समाज एकंच आहे पण मुलांना कधी असा विचार करावा लागतो? मी असं  बोलू का कि तसं? असा ठीक राहील का? मी jeans घालू का? मी इथे जावू का? मी असा वागलो तर त्यला बारा वाटेल का? कधीच नाही... मुलीना पडणार्या १०० प्रश्नान पैकी ९० % प्रश्न तर कधी मुलांच्या डोक्यात हि येत नसतील... 

आपण म्हणतो एकंच आयुष्य आहे ... काय हे फक्त मुलां साठीच? मुलींना ही तर एकंच आयुष्य आहे... मग का ती आपल्या मना च्या इच्छे प्रमाणे उंच भरारी घेवू नाही शकत का तीला , घरातले, बाहेरचे, समजा च्या विचाराने स्वताला गुरफटून घ्यावे लागते... का हा भेद भाव? 
आपण क्षणो क्षोणी स्त्री काडना त्याग मागतो...  मग ती आपली आई असो.. बहिण असो.. बायको असो कि मुलगी असो.. सून असो...  स्त्री ला प्रत्येक  क्षण दुसर्याचा विचार करून जगावे लागते... आपला विचार करायला तीला वेळच मिळत नाही... आणि असंच तिचा आयुष्य कधी संपत तेच कळत नाही... 
उद्या करते उद्या करते म्हणत मनातल्या इच्छा मनातच राहतात आणि हो.. तीला मिळालेलं एकंच आयुष्य असंच संपून जाता... मनातल्या इच्छा मनातच राहून जातात... 

Sunday, July 15, 2012

ती लाजते जेव्हा .... १.३

नवीन आयुष्य सुरु झाले होते शिवानी च्या आयुष्यात... 
नवीन नौकरी नवीन जोश, नवीन अपेक्षा नवीन आकांक्षा, आभाळाकडे झेप घेण्याची इच्छा... 
शिवणीचा जीव तोडून प्रयत्न चालला होता कि तिने सगळा सगळा शिकून छान काम करायला सुरुवात करावी!!
सुरवातीला तिला ट्रेनिंग देण्यात आली,
आधी तांत्रिक गोष्टीन बद्दल ट्रेनिंग झाले मग ग्राहकांना हाताळण्याची होती -  कॅल कसे घ्याचे कसा बोलायचा, ग्राहकांशी कसं बोलायचा, त्यांच्या समस्यांचे निवारण कसे करायचे.
काही हि झालं तरी नम्रपणे बोलायचा हा मंत्र लक्षात ठेवायचा होता.
दिवस पट पट जात होते थोड्याच दिवसात तिला कॅल घेणा चालू करयचा होता ... त्यांचे वेळापत्रक आले, शिवानी खुश होती कारण तिला रात्र पाळी नवती करावी लागणार, तिला दिवसाची वेळ मिळाली होती... 
६ महिने तरी आता तिला काही काळजी नव्हती, ती खुश होती, आपला काम ती मन लावून करत होती, २ मानिण्यात तिने चांगला जम बसवला आपला सगळ्यांच्या मनात 
ग्राहक संतुष्ट होते, तिला सगळ्यांचे कौतुकास्पद पत्र येत होते, तिचे वरिष्ट तिच्या कामा ने प्रसन्ना होते, ६ महिन्याचा काळ असा निघून गेला, आता तिला रात्रपाळीत काम करावे लागणार होते,
कधी असे काम केले नव्हते त्या मुले तिला भीती वाटत होती.. ती ह्या ६ महिन्यात कामात इतकी मग्न होती कि आपण ही नौकरी तात्पुरती घेतली आहे, आपल्याला दुसरी नौकरी शोधायची आहे ह्याचा तिला जणू विसरच पडला होता, ६ महिने संपले आणि आता तिला रात्री काम करावे लागणार होते... ह्या विचारानेच तिचा मन सुन्न पडायचा, अजून ६ महिने आणि तिचा बोंड संपणार होता... ती स्वताला सांगत होती... जसे हे ६ महिने निघून गेले तसेच हे ही निघून जातील.. उलट चांगलाच होईल... माल अदिवास भर वेळ मिळेल नौकरी शोधायला, हा विचार मनात येताच ती खुश झाली... 
बस १ आठवडा होता, त्या नंतर तिची शिफ्ट बदलणार होती... आता पर्यंत चे बनवलेले मित्र मैत्रीण पण राहणार नाहव्ते, सगळाच बदलणार होता, पण ती सगळ्याला सामोरे जायला तयार होती... 
झालं... तो दिवस येवून पोचला...

आज शिवानी चा रात्र पालीचा पहिला दिवस...      
कॅब्वाला दरवाज्यावर येवून पोचला होता... त्यने तिला फोने लावला, आपल्या बी मस्त पांघरून घेवून स्वप्नाच्या कुशीत झोपलेल्या, फोने वाजतोय हे ही कळण्याच्या पलीकडे गेलेल्या, 
कॅब चा चालक बिचारा कंटाळला, किती फोन करायचे एकाध्याने शेवटी कंटाळून तो फोन ठेवणार तोच शिवानी ने फोने उचलला ... 
डोळे चाच्पालातच ती हेल्लो म्हणाली.. 
मी खाली थांबलो आहे madam लवकर या... 
शिवानी ला लागला जोरदार झटका.. ती आपला घड्याळ हातात घेवून बघू लागली.. स्वताशीच पुटपुटत म्हणाली... 
"गजर कसं काय नाही झालं ... मी तर लावला होता... अगं बाई मी सकाळ चा गजर लावला वाटतं, शी सवय नाही न... " ती अवरु लागली पटपट... 
धावपळ करत बाग भरली.. कंगवा केसांवरून फिरवत, मोबाईल हातात हेत ती सांडल पायाला अडकवत पळत सुटली... 
खाली तिला एक कार दिसली, घाई घाईत ती त्यात जावून बसली... 
आधी पासून त्यात २ मुला आणि १ मुलगी होती तिच्या साठीच थांबले होते सगळे... ती मुलगी तिच्या कडे विचित्र नजरेने बघू लागली... 
आज पहिला दिवस आहे का तुझ्हा... 
"नाही... अं.. हो... रात्रपाळी चा पहिला दिवस आहे.. " 
"हं, वाटलंच मला " आणि ती स्वतः शी हसली.
"का कशावरून... "  शिवानी ला काही कळला नाही
"काही नाही ग... होते ते.. सगळ्यांच्याच बाबतीत होत, मला ही असाच झाल होतं... होईल तुला ही सवय "
"मला काही कळलं नाही "... 
"अगं तू एकाच कानातला घातलस आणि ते धावत पळत आलीस न म्हणून कळलं मला.. अंदाज घेतला मी ... "
"ओ तास होय...  " आणि शिवानी हसू लागली... तिची झोप उडाली.. "मी शिवानी" 
"अरे हो... मी कुसुम "ती गोड हसत म्हणाली 
"आणि ह्या पुढे लक्षात ठेव गाडीत बसण्य अगोदर चालक कोण आहे तो कंपनी चा माणूस आहे न ह्याची खार्ती करून मगच गाडीत बसत जा... "
शिवानी ला तिची चूक कळली ती काही ही चौकशी न करता त्या गाडीत बसली होती.. मान हलवत ती कुसुम ला आश्वासन देले कि ह्या पुढे ती ह्याची काळजी घेईल... 
कधी कार्यालय आला ते गप्पा मध्ये कळलेच नाही... 

Wednesday, June 6, 2012

मला तो खूप आवडतो...


तो आला कि नकळतच माझ्या चेहऱ्यावर हसू उमलतं, 
त्याचा स्पर्श माझ्या मनाला हळुवार कुरवाळून जातो... 
आमचं नातं हे असंच आहे आज पासून नाही... 
मला काही कळायचे नाही तेव्हापासून, 
तो आला की मी मला छान वाटायचा, 
त्याच्या मुळे मला कधी कधी मग शाळे ला सुट्टी सुद्धा मिळायची,
तो आला की आईच मला म्हणायची आज नको जावूस शाळेला... 
मग कसं नाही आवडणार तो मला... 
त्याच्या मुले मला शाळा सोडून खेळायला मिळायचा, 
मज्जा करायला मिळायची 

मी दर वर्षी आतुरतेने त्याची वाट बघायची कधी येतो ते 
उन्हाळ्याच्या सुट्टी पेक्षा मला त्याला भेटण्याची आतुरता जास्त असायची 
असायची काय... आहे.. अजून ही मला तो आला की छान वाटतं
पण आज काल मी त्याच्या सोबत मनसोक्त बागडू शकत नाही 
पाहिजे ते करू शकत नाही 
आज काल माहित नाही काय झालं तो आला तरी मी त्याच्या कडे लक्ष देत नाही... 
कामात busy आहे असं दाखवते, 
मनाला खूप वाटतं कि त्याच्या सोबत २ शब्द बोलावेत 
काय मी खरच इतकी व्यस्त झाली आहे ?
माझ्या लहानपणीच्या मित्राला भेटायला माझ्या जवळ वेळ नाही?
काय मी इतकी मोठी झाली कि त्याचं सोबत खेळू शकत नाही.. 
तो दर वर्षी न चुकता येतो मला भेटायला ... माझी वाट बघतो.. 
मला ही खूप जावसं वाटतं त्याला भेटायला.. 
पण लोक काय म्हणतील? ह्या प्रश्न नि शांत बसते... 
खिडकीतून त्याच्या कडे बघत राहते... 
तो हाक मारतो मला, त्याचा तो मंजुळ स्वर आज हि घुमतो माझ्या कानात 
पण मी माझं मन मारून तिथेच बसून राहते खिडकीच्या पलीकडे... 
ह्या विचाराने कि उद्या जाईल मी आणि मनसोक्त वेळ घालवेल त्याच्या सोबत... 

असं म्हणत म्हणत पावसाळा कधी स्माप्तो हे काळात हि नाही... 
आणि माझी मनातली इच्छा तशीच मनात हरवून जाते ... 
माझ्या मित्राशी माही भेट होत नाही ...
मला काही काळात नवते तेव्हाच चांगला होता... तो आला की मी धावत जायचे त्याच्या पाशी... 
आज मला सारा काही कळतं, पण काही उपयोग नाही त्यला भेट ही येत नाही... 
पण मला एकदा भेटून त्यला दाखवायचे आहे मी आज ही तीच निशी आहे... 
त्याला परत सांगायचा आहे... 
"मला तू खूप आवडतोस.. आजही मला तसंतास तुझ्या कडे बघत राहायला आवडते... तुझ्हा रीम्झ्हीम आवाज आवडतो..."
हो मला पाऊस खूप आवडतो... !!

Tuesday, June 5, 2012

आला आला पावसाळा...



ती पहिली पावसाची सर 
मनातील इच्छा जागवणारी 
आपल्याला परत लहान बनवणारी 
काही हि पूर्व तयारी नसताना येणारी 
आणि आपल्याला चिंब भिजवणारी 
मातीचा सुगंध सगळीकडे पसरवणारी 
आपल्या मनाला नाचवणारी 

अशीच एक सर आज आली 
माझ्या मनाला ताझं तावण करून गेली 
मला परत माझ्या विश्वात रमवून गेली 
जुन्या आठवणी ताज्या करून गेली 
दु:खाचा विसर पडून गेली 
मला ओळ चिंब भिजवून गेली 
अजून एक हवी हवी शी बावन जागवून गेली.... 

Friday, June 1, 2012

ती लाजते जेव्हा .... १.२

दुसर्या दिवशी शिवानी नी साहील ला फोने केला, ती खूप आनंदात होती, त्याच्या फोने च्या घंटी सोबत तिचा आनंद ही वाढत जात होता, शेवटी त्याने फोने उचलला 
"हेल्लो...  "  त्या बाजूने त्याचा आवाज आला. 
"हेल्लो मी शिवानी बोलतीय आपण काल तिथे गणपती मंदिरा पाशी भेटलो होतो न... "
"अः... हम्म हो हो.. बोला न " तो आठवत म्हणाला " कशी काय आठवण काडलीत ह्या गरीबाची?"
"हुः? नाही ते तुम्ही म्हणाला होतात न की नौकरी साठी बोलू शकता... " ती अडखळत बोलू लागली 
"हो हो , म्हणालो होतो मी, मग बोलू का तुमच्यासाठी? तयार आहात का तुम्ही? "
"हो चालेल मला.. "
"ठीक आहे मी बोलतो माझ्या वारीष्टांशी... " त्याने फोन ठेवला. 
शिवानी ह्या एका आशेच्या किरण नी आनंदात होती, ती interview साठी तयारी करू लागली.. तिला ही संधी अजिबात गमवायची नव्हती... दिवस रात्र एक केले तीने, 
शेवटी तो दिवस आला, तिला call आला interview साठी.. .
ती लवकर उठून छान तयार झाली, पांढरा चिकन ची कारागिरी असलेला सलवार कुर्ता आणि त्यावर लाल रंगाची बांधणी ची ओढणी, डोळ्यात थोड काजळ, अर्धे केस क्लीप मध्ये बाधलेले... आणि ती निघाली interview
साठी... मनात नवीन आशे चे किरण बाळगत 

दिवस भर बसून राहिली तरी तीचा काही नंबर आला नाही, BPO साठी ही इतके लोक येत असतील असा तीला स्वप्नात ही वाटला नव्हता, पण आता तिला आपला धृष्टीकोन बदलावा लागणार होता,
कारण हीच BPO industry होती जी आता तीला ती एक संधी देणार होती, दिवस भर काही न खाल्ल्याने आधीच चेहरा पडला होता त्यात काळजी, जीवाची हुरहूर, कधी एकदाचा नंबर येतो असा वाटू लागलेला तिला, 
आणि ३ round होते तिचा १ ही झाला नव्हता, ७ वाजले होते, तिला आता भीती वाटू लागली परत तर नाही पाठवणार? तिच्या मनातल्या प्रश्नांना ती दुर्लक्ष करत होती आणि चांगले विचार अन्याचा प्रयत्न करत होती.
तिचे नाव पुकारण्यात आले, त्या थकलेल्या अवस्तेत ही ती चेहऱ्यावर छान हसू ठेवू इच्छित होती. तिचा biodata जास्ती qualified श्रेणी मध्ये होता तर तिचा interview झाल्यावर तिला घ्याचा का? असा प्रश्न विचारण्यात आला, तिला कधी ही चांगली नौकरी मिळाली तर ती सोडून जाईल अशी त्यांना शंका होती.. त्यांचा प्रश्न ऐकून तर ती भांबावून गेली "ह्यांना माझ्या मनातले कसे कळले?" कसे बसे तिने त्यांना विश्वास दिला कि ती चांगला काम करेल आणि तिला तो जोब करायला मध्ये खूप आवडेल... 
तिला थांबायला सांगण्यात आले... नंतर तिला कळवण्यात आले की त्यांना ह्या गोष्टी साठी काही पुरावा हवा होता की ती त्यांच्या सोबत १ वर्ष तरी काम करेल, म्हणून जर ती बोंड sign करणार असेल तर ते तिला घेतील. 

हा काय आता नवीन प्रश्न.. शिवानी ची चीड चीड होवू लागली पण ती ते चेहऱ्यावर अनु ही नव्हती शकत.  तिने त्यांना थोडा विचार करण्या साठी वेळ मागितला, त्यांनी तिला ७ दिवसाची मुदत दीली, ती तिथून offer letter घेवून निघाली, रस्त्यात ते हातातले पत्र बघून तिला खूप आनंद व्हायचा, पण ती अट आठवून काय करावे काही कळत नवते, ती थोड्या अंतरावर गेली आणि रिक्षा शोधू लागली तोच तिला साहील भेटला, तो बहुदा आपलं   काम संपवून घरी जात असावा, तिला पाहून तो थांबला आणि कसा झाला interview अशी चौकशी करू लागला... 
"मी सोडू का तुम्हाला? मी ही तिकडेच जाणार आहे, तुमच्या वसतीघृह रात्यातच आहे " 
शिवानी खूप थकली होती आणि सकाळ पासून काही खाल्लं नसल्या मुळे ती तयार झाली, रस्त्यात तिने सगळी कहाणी सांगितली त्याला, आणि त्यांची अट ही सांगितली, तो थोडा विचार करून म्हणाला, 
"जर तुला हा जोब करायचा नसेल तर नको करूस, उगाच १ वर्ष जाईल, दुसरा जोब मिळाला तरी नाही करू शकशील, अडकून पडशील"   
"हो न मला ही तेच वाटतंय.. " शिवानी नी आपली भीती प्रकट केली.
"पण मला काय वाटतंय तू कर जॉईन "
"अरे पण ... "
"तू त्यांना सांग तू १ वर्ष चा बोंड नाही करू शकत, लग्नाचं वगेरे कारण दे त्यांना संग तुलाच माहित नाही तू इथे राहणार आहेस का १ वर्ष ६ महिन्याचा देवू शकते म्हण... "
"ते तयार होतील?" शिवानी ला नवते वाट्त ते ऐकतील 
"बघ काय म्हणतात ते..  विचारायला काय हरकत आहे? " आणि त्याने कचं कून ब्रेअक मारले तिचं वसतीघृह आलं होता. 
ती त्याचे आभार मनात तिथून निघाली, मनात विचार करत..  आई बाबा वाट पाहत असतील ती स्वताशीच बोलत होती..  रात्री झोपण्या अगोदर तिने त्यांना फोन केला... 
"बाबा मला मिळाली नौकरी... "  तिच्या आवाजात आनंद नवता.. 
"अगं ताई मग ही तर आनंदाची बातमी आहे... हस की, काळजी मिटली न मग आता तुझी" बाबा धीर देत म्हणाले... 
"नाही न हो.. त्यांनी मला १ वर्षाचा बोंड मागितला आहे... "
"बोंड म्हणजे? का आणि?"
"मी जास्त शिकलेली आहे त्या जोब साठी, त्यांना भीती आहे की मला दुसरा चांगला जोब मिळाल तर मी लगेच सोडेन हा जोब म्हणून त्यांना बोंड हवा "
"काही हरकत नाही ताई .. १ वर्ष असा निघून जाईल.. कळणार सुद्धा नाही तुला.. "
"पण बाबा १ वर्ष खूप होतो.. माझा bio data खराब होईल हो "
"मग काय करायचा ठरवल आहेस? " बाबांच्या आवाजात थोडा चिंतेचा स्वर चढला... 
"बघते त्यांना ६ महिने जमेल का विचारते... ७ दिवसांची मुदत दीली आहे त्यांनी त्या मध्ये दुसरा मिळाला तर बरच होईल  "
"ठीक आहे... बघ काय म्हणतात ते आणि हो काळजी करू नकोस..  "
थोडा वेळ ती आपल्या आई शी बोलली... 
३- ४ दिवस असेच निघून गेले, काय करू ह्या विचारात, दुसर्या जोब चा काही पत्ता नवता... शेवटी तिने ठरवले जे हातात आहे ते नाही गमवायचे... ६ महिने च्या अटी साठी ते लोक तयार झाले तर चांगलाच आहे... नवीन जोब मिळे पर्यंत ६ महिने कसे जातील कळणार ही नाही... पण ते लोक जर नाहीच झाले तयार तर १ वर्ष ही ठीक आहे... देवा ची जशी इच्छा असेल तसा... माझ्या नशिबात हाच जोब असेल... मी उद्या कॅल करते त्यांना.. .स्वतःच  मत ठाम ठरवत ती झोपी गेली. 

दुसर्या दीवशी तिने ऑफिस मध्ये कॅल केला आणि त्यांना विनंती केली की १ वर्ष च्या एवजी ६ महिन्याचा बोंड घ्यावा... 
तिची बुद्धिमत्ता बघता त्यांनी तिला ही सुठ दीली असती असं ते म्हणाले, पण एका ला सुठ दीली की बाकी लोक नाराज होतात त्या मुळे त्यांच्या हातात नाही असा ते म्हणाले....     
तिने शेवटी नाईलाज होवून १ वर्ष चा बोंड सही करून दिला त्यांना आणि २ दिवसांनी तिला आपल्या नवीन जोब वर रुजू व्हयाचे होते... 

आज ती आनंदी होती खूप... बाकी सगळ्या शंका कुशंका दूर ठेवून तिला त्या क्षणा चा आनंद लुटायचा होता... 
तिला नौकरी मिळाली होती, आता ती ही कमवणार, स्वतः च्या पाया वर उभी राहणार, कोणा पुढे पैस्यान साठी हाथ नाही पसरावे लागणार... 
आपल्या आई बाबा साठी पाहिलेले सगळे स्वप्ना आता ती पूर्ण करू शकणार होती.... 
दर महिन्याच्या १ तारखे कडे तिचे ही डोळे लागले राहतील.... 
ती स्व कष्टा ची कमाई... 
आनंद ही आनंद गडे... जिकडे तिकडे चोही कडे... 
आपल्या मनाच्या उंच भरारी ला ती ही आता रोखू नवती शकत... 
एक नको नको सा पण हवा हवा सा स्वाभिमान तिच्या डोळ्यात झळकू लागला होता... 

....क्रमश: 
   

Thursday, May 31, 2012

ती लाजते जेव्हा... १.१


तिच्या हि आयुष्यात तो दिवस आला जेव्हा तिच्या नकळत कोणी तिच्या आयुष्यात शिरलं, ज्याच्या डोळ्यात ती ह्या जगाला आणि तिच्या त्रासाला विसरून जाईल... पण तो असा येयील तिच्या आयुष्यात असा नवता वाटला तिला... नेहमी प्रमाणे ती १ स्टोप आधीच उतरली बस मधून , विचार, जे त्या दिवसात तिचे घनिष्ट मित्र होते तिच्या सोबतच होते, विचार करत - करत ती चालली होती, खूप दमली होती ती, निराशे ची तिला सवय झाली होती, पुढे काय होईल काही काळात नवते, आज उन जास्तीच वाटत होता, तहान हि लागली होती, चालना कठीण होत चालला होता प्रत्येक पावलावर, शेवटी ती एका कट्ट्यावर जावून बसली, मंदिर दिसत होता तिला बाजूला, घंटी चा नाद ऐकायला येत होता, बहुतेक दुपारची आरती चालली असावी, तिने विचार केला, आत जाण्याची खूप इच्चा होती पण शरीर काही साथ देईना, शेवटी खाली मान घालून ती तिथूनच आरतीत सामिलीत झाली, खूप विश्वास होता तिचा देवा वर, असतोच न आपला, लहान पण पासून परी आणि राजकुमार च्या कहाण्यात रमलेले आपण कॉलेज संपला कि खरी दुनिया कळते, तशीच ती हि आपले धडे घेत होती. तिच्या ह्या विश्वास मुलेच तिला जगण्याची प्रेरणा मिळत होती, तिला विश्वास होता देव नक्की सगळा ठीक करेल, तिची परीक्षा घेत आहे तो आणि थोड्या दिवसात ती ह्या परीक्षेत पास होवून चं जीवन सुरु करणार आहे.

आपल्या विचारात मग्न, आरतीच्या तालावर मान हलवत ती तिथेच बसून राहिली, थोड्या वेळाने बरे वाटू लागले पण तरी तहान लागली होती, तिची भिरभिरती नजर पाणी शोधू लागली, तितक्यात तिथे तो आला आपल्या विक्टर वर, "तुम्ही खूप काळजीत दिसतंय? रस्ता चुकलात का? मी सोडू का तुम्हाला कुठे? "           
तिने त्याच्या कडे बघितला हि नाही, तिला ठील्लार्बाजी अजिबात आवडत नवती आणि ती अस्य मुलांच्या नदी लागण्या च्या इच्छेत हि नवती... ती भरभर पावूल टाकू लागली ते परत त्याने हक मारली," अहो तुम्ही खूप थकलेल्या वाट्य मी सोडतो न तुम्हाला, काही काळजी करू नको मी चांगल्या घरचा मुलगा आहे, फक्त तुम्हाला मदत करू इच्छितो" 
तिचे पाय थांबले, विचार हि थांबले, जणू सुन्न झाला सगळा शरीर, तरी ती पाय पुढे टाकण्याचा प्रयत्न करू लागली, नवतं तिच्या शरीरात तेवढा बळ, ती चक्कर येवून तिथेच पडली. "अरे बापरे मी असा काय बोललो कि ह्या चक्कर येवून पडल्या... मी चांगल्या घरचा नाही का? " स्वताशी पुटपुटत त्याने गाडी stand वर लावली आणि पटकन तिला बघायला गेला... 

पाण्या साठी त्याची नजर भिरभिरू लागली, पाणी काही दिसेना, मग तिला कट्ट्यावर बसवून भिंतीचा आधार दिला आणि बाजू च्या फुल वाल्या काकू कडे गेला... "काकू त्या तिकडे बेशुद्ध पडल्यात, मी पाणी घेवून येतो तुम्ही थोडा लक्ष ठेवा त्यांच्या कडे "  असा म्हणत तो मंदिरात गेला, पाणी मंदिरात तर मिळेलच पाय धुण्य करिता असाच न, "वाह साहिल हुशार आहेस तू किती" नळ बग्तच त्याने स्वतः ची तारीफ सुरु केली, "अरेच्या पण पाणी नेणार कसा? ओंजळीत घेतला तर तिथे पोचू पर्यंत संपले सुद्धा पाणी" इकडे तिकडे शोधू लागला ते त्याला नारळ फोडलेले  तुकडे दिसले, त्याने चांगला मोठा, खोलगट तुकडा घेतला आणि त्यात पाणी घेवून निघाला, तिच्या जवळ येवून थोडा तिच्या चेहऱ्यावर पाणी मारला, चित्रपटात दाखवतात तशी ती शुद्धी वर आली आणि "मी कुठे आहे म्हणू लागली"  आपल्या हेरो ला आला tension, बाई ची याद्शात वगेरे तर नाही न गेली? त्याच्या मनात भलते सलते प्रश्न येवू लागले, "तुम्ही इथे गणपती मंदिरा पाशी आहात" त्याने थोडा पाणी तिला पिण्यासाठी दिला,तिने आपल्या चेहऱ्यावर हास्य आणायचा प्रयत्न केला आणि पाणी पियू लागली, वर्ष भाराची तहान भागल्या सारखा वाटू लागला, त्यला धन्यवाद देण्या करिता ती त्याच्या कडे वळली, तो आपला रुमाल काढून हाथ पुसण्यात मग्न होता, त्यच्या चेहऱ्यावर अंधार पडत होता, पण त्याचे केस वार्यावर सळसळ करत होते, चेहर्यावरची खळी बराच काही सांगून जात होती, आपल्या रुमालाची घडी करत तो म्हणाला "मी म्हणालो होता न तुम्हाला मी सोडतो? बघा चक्कर येवून पडलात, कधी ऐकायचा असतं कोणाचा" आणि तो आपल्या विक्टर कडे वळला, गाडी चालू केली आणि म्हणाला "आता तरी येणार आहात कि नाही? मी सोडतो तुम्हला". त्याच्या वाक्यांनी तिच्या चेहऱ्यावर हसू आणले, आणि मान हलवत ती त्याच्या जवळ आली. 

"येते तर महाले पण कस बसू?" ती ह्या आधी कधी एका मुलाच्या मागे गाडी वर बसली नवती, देवाचा नाव घेत ती बसली,"अरे देवा गाडी ला पकडायला काही नाही" ती गाडी चाचपळत बडबडली, "तुम्ही मला धरू शकता,
मला राग नाही येणार " तो हसत म्हणाला, तिला तो थोडा विचित्रच वाटला, पण तिने दुर्लक्ष केले, रस्ते तर माहीतच आहेत पुण्यातले आपल्याला, वरून त्याने गाडी नाही विमान चालवत असल्या सारखी गाडी पळवली, आपला जीव मुठीत घेवून ती गाडीलाच घट्ट धरून बसली होती, तिच वसतीघृह जवळ आल्यवर तिने त्याला गाडी थांबवायला लावली, ती उतरली आणि धन्यवाद देवून जावू लागली, ते त्याने तिला परत हाक मारली, 
"उम्म मला माहित आहे तुम्हला आवडणार नाही, पण मी खरच काळजी पोटी विचारात आहे, तुम्हाला नाही सांगावासे वाटले तर नका सांगू, पण मी एक विचारू?"   
"हो बोला न " ती दीर्घ स्वस सोडत म्हणाली
"तुम्ही मला खूप काळजीत वाटता, मी काही मदत करू साहत असेल तर, आणि तुम्हाला जर ठीक वाटल तर, काय problem आहे?"
" नाही तस काही नाही, हो विचित्र आहे, आपण पहिल्यांदाच भेटलो असे आणि तुम्ही मला, I mean मी माझ्हे प्रोब्लेम्स सांगतीय तुम्हाला, मी गेल्या बर्याच दिवसां पासून नौकरी शोधात आहे, पण काही काम होत नाही आहे , त्याच्याच काळजीत आहे थोडी " तिचे डोळे पाणावले, पण तिने स्वताला सांभाळून घेतला.
"बस येवडेच, माझ्या कडे आहे एक offer जर तुम्हाला ठीक वाटतात असेल तर " तिचा आनंद जणू द्विगणित झाला, "काय खरं!!" 
"हो पण BPO ची offer आहे चालेल का तुम्हाला, म्हणजे त्यात रात्रपाळी वगेरे असते आणि मुलीना हि करावी लागते जर तुम्ही तयार असाल तर मी बोलतो माझ्या वारीष्टांशी "
रात्रपाळी बद्दल ऐकून शिवानी थोडी घाबरली, तिने त्याला थोडा विचार करायला वेळ मागितला, त्याचा नंबर घेतला जेव्हा तो नंबर save करू लागली तेव्हा तिच्या लक्षात आले आपण तर नाव विचारलेच नाही थोड विचित्र चाललं होता सगळ शेवटी तिने त्याला विचारला "sorry मी तुच नाव विचारायचा विसरले!" 
"अरे हो, मी पण नाही विचारले, मी साहिल आणि तुम्ही?"
"माझं नाव शिवानी थांक्यौ मी करते कॅअल तुम्हाला "
"ठीक आहे, आणि हो काळजी करू नका, तुम्ही हसताना  छान दिसत, काळजीत नाही " आणि तो तिथून निघाला.. 
शिवानी आपल्या रूम मध्ये आली, बर्याच दिवसांनी तिला एक आशेची किरण दिसली, "पण आई बाबा, तयार होतील का ते? " लगेच प्रशा उत्भवायला लागले. मी दुसरा जोब शोधत राहील, तो पर्यंत हा करायला काय हरकत आहे, तिने स्वताशी निश्चय केला. संद्याकाळी आई बाबा न फोन करून विचारीन, थोडं बारा वाटू लागला तिला. थकल्या मुले कधी झोप लागली कळलाच नाही तिला, ती संध्याकाळी उठली तेव्हा तिने पाहिलं काम फोन चा केलं. 
फोन नेमका बाबा नि उचलला काही बोलू नाही शकली ती, इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारल्या, मन  सारखा  आई शी कधी बोलते ह्या कडे डोळे लावून होता शेवटी आली आई शी बोलण्याची वेळ आली, " आई तू कशी आहेस, मला तुला काही विचारायचा  आहे"  ती थोडी आड्खलत बोलू लागली 
"आग बोल कि मग बेटा, काय झाला सगळ ठीक आहे न?"
"मला एक जोब ऑफर आहे "
"काय खरं?? मिळाला तुला... ऐकलं गं बाई देवानी माझे,  गणराया धन्य आहेस तू " तिची आई तिचं वाक्य पूर्ण होण्याच्या आधीच सुरु झाली. 
"ऐक न गं आई आधी, तु आपल निट ऐकून तर घे, जोब BPO मधला आहे "  ती थोडं घाबरत घाबरत बोलू लागली 
"अगं मग काय झालं? तू खुश आहेस न, आम्हाला काही हरकत नाही तू खुश तर आम्ही खुश, त्यात काय येवढा बेटा" तिच्या आई ने तिला आश्वासन दिला.. 
"अगं आई BPO म्हणजे कळल का तुला, मला रात्रपाळी हि करावी लागेल, चालेल न तुम्हाला?" तिला वाटले आई ला कळलाच नाही ती काय बोलतीय.. 
"मला माहित आहे, तुझ आई म्हणजे तुला अडाणीच वाटते, माहित आहे मला त्यात रात्रपाळी करावी लागते, तू जपून रहा, सावध रहा, बाकी काही नाही तू ज्याच्या खुश त्यात आम्ही हि खुश" तिच्या आई नि परत अशा दाखवली "पण बाबा? तू एकदा त्यना विचारून मला संग, मी नाही बोलणार त्यांच्या शी तूच बोलून संग मला "
"अरे वा असे कसे, इतकी चांगली बातमी आणि ती तू नाही द्याची त्यांना.. तूच बोल त्यना हे घे  " अस  म्हणत तिच्या आई ने फोन तिच्या बाबांकडे दिला 
"काय गं चिवू काय झालं? कसली बातमी? काय म्हणतीय तुझही आई?" तिचे बाबा लाडात येत म्हणाले ज्याने करून तिला जास्ती भीती नको वाटायला..
"बाबा ते मला ऐक जोब ऑफर आली आहे पण ती न... BPO मध्ये आहे आणि त्यामुळे मी विचार करत होती करावा कि नाही, कारण त्यात रात्रपाळी हि करावी लागते" तिने एका श्वासात सगळा काही सांगून टाकला 
"तुला विश्वास आहे न तू करू शकतेस?"
"उ हम्म वाट्य मला मी करू शकेल... "
"ठीक आहे न मग... कर काही हरकत नाही आणि त्या सोबत तुझी दुसर्या जोब ची शोध मोहीम हि चालू ठेव, म्हणजे दुसरी कडे लागला कि काळजी मिटली काय? काही नसण्य पेक्षा हातात काही असलेले बरे, तुझा वेळ तर जाईल... आणि हो बेटा सावध राहायचा बारा काय चिवू ताई आपण TV वर एकतो कि नाही किती तरी बातम्या, तर आपल्या बाजू ने थोडं सावध राहा आणि स्वताला जप, मला बाकी काही प्रोब्लेम नाही तू जॉईन कर "
"थंक यौ बाबा, मी काळजी घेईल माझी आणि सावध हि राहीन, अजून interview व्हायचा आहे माझा, झालं कि कळवते तुम्हाला." तिने सुटकेचा स्वाश सोडला. आज तिच्या आनंदाला सीमा नवती, इतक्या दिवसां पासूनची तडप, बेचैनी, आज सगळे तिचे कष्ट कारणी लागणार होते, तिने साहिल ला फोन करण्याचा विचार केला पण रात्र झाली होती आणि तो काय विचार करेल, म्हणून मग तिने दुसर्या दिवशी फोन करण्याचा विचार केला... 
बर्याच दिवसांनी तिला आज चं शांत झोप लागली.... 

...क्रमश:

Wednesday, May 30, 2012

ती लाजते जेव्हा....



"सांग 
कधी कळणार तुला... भाव माझ्या मनातला...." गाणी एकत आणि त्यात रमत शिवानी आपल्या दुःख विसरण्याचा प्रयत्न करत होती, काळजी वाटत होती आणि दिवसेन दिवस ती वाढतच चालली होती, कॉलेज संपून ३ महिने झाले होते तरी अजून नौकरी चा काही पत्ता नाही! भीती वाट्यला लग्न साहजिकच होता, आपण आपल्या आई बबन चे स्वप्ने पूर्ण करू ना, त्याच्या कष्टा चे चीज होईल ना, मी कधी स्वत च्या पाया वर उभी राहील...  सर्व प्रश्नांनी घेरलेली शिवानी गाण्यात हर्वावून जाण्याचा प्रयंत्न करत होती, पण तिला ते काही जमत नवते बस मध्ये त्या गर्दीत हि ती एकटीच हरवले होती अपेक्षांच्या ढिगार्यात, काय करावा काही काळात नव्हता. वार्याची एक हलकी झुळूक यायची आणि तिच्या चेहऱ्यावरून मायेचा हाथ फिरवून जायची, मग तिला थोडा बारा वाटायचा. 

इतक्यात तिचा स्तोप आला, ती उतरली पोप पोप करत बस आपला मार्गाने पुढे गेली, तिने रस्ता क्रॉस केला आणि होस्टेल कडे जावू लागली. होस्टेल हि लवकरच सोडवा लागणार होता, राहण्या साठी दुसरा वसतीग्रह शोधावा लागणार ती स्वताशीच पुट पुटत होती, उन खूप वाढला होता, अगदी सूर्य डोक्यावर आला होता, तिला तहान हि लागली होती, अजून बरच चालावा लागणार होता, काही पर्याय हि नवता तिच्याकडे, ती तशीच चालत राहिली. थोड्या वेळाने पायांनी हि साथ देणा बंद केला, तिचा मन तिला शिव्या घालत होता काय गरज होती १ स्टोप आधीच उतरायची, ती आपल्या मनाला समजावत होती, मी ३ रु. वाचवले, आता उद्या हि जाता येयील ना, हो का मग कर आता पायपिट, स्वत शी बोलत मनाला रमवत ती आपल्या होस्टेल कडे वाटचाल करत राहिली, रोज पापरमध्ये काही नवीन नौकरी संधार्बत जाहिरात आली का हे बघायचा आणि मग निघायचा... असेच ३ महिने घालवले होते पोरीने, पण नौकरी चा काही पत्ता नाही, हताश झाली होती, स्वाभिमानी हि खूप... आपल्या आई बाबा कडे आता पैसे मागायचे नाही ठरवला होता तिने, त्यांनी तिला शिकवून स्वताच्य पायावर उभ्या राहण्या सारखा बनवला होता त्यांचं काम संपला होता, त्यांनी आपल्या जबाबदार्या पार पडल्या होत्या आणि आता तिला तिच्या जबाबदार्या पार पडायच्या होत्या, आपल्या आई बाबांचा स्वप्न पोर्ण कार्याचा होता, त्यांच्या आपल्या मुली कडे बघून गर्वानी छाती फुलवायची होती, सगळा काही करायचा होता तिला पण नौकरीच लागत नवती, कसे आपल्ये स्वप्न पूर्ण करावेत मग तिने? 

रात्र रात्र झोप नाही लागायची तिला, अस्वस्थ होवून जायची, काय करू कसा करू, दिवस रात्र बस एकाच विचार, कसली कमी नवती तिच्यात मार्क छान पडलेले, हूषार,  नौकरी न मिळण्याचा एकाच कारण वशिला नवता तिच्या कडे कोणाचा, पण तिने हि ठरवला होता काही झाला तरी नौकरी मिळवूनच राहणार, "मोडेन पण वाकणार नाही!"  असेच आत्मविश्वासाचे काही दिवस गेले पण जसा जसा वेळ निघत गेले तिच्या वेदना वाढत गेले, तिच्या व्यवहारात एक विचित्रपणा वाढत गेला, स्व्तावारचा विश्वास दग्मागावू लागला... मी हि काही बनू शकते ह्या वाक्य वर आता तिच्या मनात प्रश्न उठायला लागले. निराशा हातही लागण्या वायातारिक्त काही होत नवता, जिथे जाईल तिथे निराशा, अश्या वेळी तोः तिच्या आयुष्यात आला आणि जणू तिचा सारा आयुष्याच बदलून गेला ..... 
तो त्या वार्याच्या झुळूक, आई च्या प्रेमाची जशी थाब्की 
आशेचा किरण, त्यचा निरागस हसणं, ते धीर देणा... 
तो आला आणि जणू तिचा सारा विश्वाच बदलून गेला.... 

...... कशी वाटली सुरुवात? 
...मी पुढे लिहू? आवडेल तुम्हाला? 
.... हि अजून एक प्रेम कहाणी नाही आहे... 
"आयुष्य हे चुली वरच्या काढयेतले कांदे पोहे... "

हो... रुपांतर करतीय ना..  :)
क्रमश:

Tuesday, May 29, 2012

आज काही मराठीत... !!!


आज मानल एकाही तरी वेगळा करावासा वाटतंय रोजच्या रटाळ इंग्रजी पेक्षा वेगळा काही तरी लिहावासा वाटतंय 
हो आज मी मराठीत लिहिणार आहे काय लिहू काळात नाही आहे.. सकाळी चं मूड होत आता काही माहित नाही... ?? 
हम्म... काळ आमचा विषय निघाला बोलता बोलता मी असाच बोलून गेले प्रत्येक गोष्टीला एक लिमिट असते, 
तर तो म्हणाला "पण माझ्या तुझ्या वरच्या प्रेमाला लिमिट नाही "
हम्म... काय म्हणणार मी... रोझच्या सारखा शांत बसले... पण काही केल्या विसरू शकत नाही आहे... 
काय खरच प्रेमाला लिमिट असायला हवी? आपण नेहमी ऐकतो प्रेम करावा कोणत्या हि अति शिवाय, बेभान... पण काय आपण ते करतो? 
काय प्रेम एखाद्याला गुदमरायला लावू शकतो? काय प्रेम नकोसा वाटू शकत?
प्रेम आपल्या सोबत घेवून येत पोस्सेसिवेनेस... जितका जास्ती प्रेम तितका जास्ती पोस्सेसिवेनेस मग प्रेम मुले नाही तर पोस्सेसिवेनेस मुले अल्लेल्या बंधनं मुले प्रेम नको स वाटू शकता... ??? 

मला असा वाटत आपण सगळ्यात जास्ती प्रेम स्वत वर करतो... आणि त्याला हि लिमिट आहे.. तर प्रेम लिमिट मधेच केलेला बर.. 
तुम्हाला काय वाटतं?

हुष.. झाला लिहून... आता कसा चं वाट्य... मनाला शांत वाटतंय :) 
हो हो.. करते न रुपांतर!! धडे घेतलेत न मी... :)