दिलं दोस्ती रीलोडेड (DDR)  #२

मीनल फोन वर बोलण्यात मग्न होती, कोणाशी तरी भांडत होती फोन वर, तिचं गरम डोकं लगेच चढलं होतं, ती कोणाशी काही न बोलता खोलीत निघून जाते आणि तयार होऊन कोणाला काहीच न बोलता निघून जाते...
"अशी काय हि काही न सांगता कुठे गेली ह्या वेळी?" रेश्मा काळजी ने म्हणली.
"येईल ग इथेच गेली असेल..." सुजय सांजवतो तिला.
"अरे पण सांगून नको का जायला?" रेश्मा हातवारे करत काळजीने म्हणते, "जेवायचं कसं करायचं?"
"कोणाशी बिनसलं काय माहित हिचं" एना पण काळजीत विचार करत म्हणली.
"अरे एवढं काय तुम्ही लोक..." कैवल्य हि तयार झाला होता, "आली असेल ऑडिशन गेली असेल..."
"ऑडिशन ह्या वेळेला?" रेशीम त्याला लाटणं दाखवत म्हणते, ते बाजूला करतं कैवल्य पाण्याची बाटली फ्रीज मधून काढून तिला पाणी पीत सांगतो, "मी बाहेर जात आहे हा, आणि मी सांगून जात आहे मला ओरडायचं नाही..." तो डोळे मोठे करून तिला बरं का असं बघतो. 
"तू कुठे निघालास?"
"अरे आता टार्गेट मीट नको का करायला, मी तर लागलो कामाला, एका प्रोड्युसर चा फोन होता, त्यांना भेटून येतो!" कैवल्य समजवतो परत, रेश्मा हा, चांगलं आहे असं बघते.

सर्व आपल्या कामात होते... बऱ्याच वेळानी दारावरची घंटी वाजते, रेश्मा किचन मध्ये बिझी असते, सुजय आपल्या लॅपटॉप वर काही करत असतो, आशु आडवा पडला होता मोबाईल वर खेळत, एना तिच्या खोलीत असते. दार उघडायला कोणी स्वतःहून तयार होतं नव्हतं.

बाहेर... 
"माजघर? म्हणजे?" मीनल तो प्रश्न ऐकून त्याच्या कडे रागाने बघत म्हणते, "ह्या घरातली सर्व माणसं माजात असतात म्हणून त्याच तसं नाव आहे..."
"ओह्ह्ह आय एम इम्प्रेसज्ड..." तो पाटीवरून हात फिरवत ते वाचू लागते... "ह्या घरातील सर्व पात्र काल्पनिक आहेत..." मग वरून खाल पर्यंत मीनल ला बघतो... स्वतःशीच ते वाक्य परत बोलून हसतो, "काल्पनिक... ह्ह "
मीनल अस्वस्थ होऊन दोरी परत ओढते, "अरे वाह मस्त!! नवीन कल्पना आहे हि तर ... कोणाची कल्पना?"
"नवीन काय त्यात? मंदिरात घंटी नाही बघितलिस का कधी?" मीनल त्याच्यावर चिडते आणि रागात पुटपुटते, "कुठे गेले हे सर्व... "

एना खोलीतून बाहेर डोकावते, "आशा... दार उघड ना... " ती त्याला ओरडते...
"मी का उघडू?? मी बिझी आहे... ए.. स्कॉलर कोण आलं बघ ना..."
सुजय लॅपटॉप मधून डोकं वर काढत बघतो, "मी?? मी दार उघडू??"
"हा मग??"
"मी कामात आहे..."
"मी पण कामात आहे..." आशु आपल्या मोबाईल मध्ये गेम खेळत म्हणाला.
तिकडून रेश्मा चा आवाज आला, "दार उघडतंय का कोणी? नाही तर मी उघडते, भाजी करपलेली खावी लागली तर कोणी तक्रार करू नाही..."
आशु च्या कानात लगेच करपलेली भाजी ऐकून घंटी वाजली, तो उठून दार उघडायला जातो, समोर मीनल फणफणत होती, "इतका वेळ लागतो दार उघडायला??" त्याच्यावर बरसत ती सरळ खोलीत निघून जाते... तिच्या सोबत कोण आहे काय काही न सांगता... आशु त्याला एक ऑकवर्ड लुक देतो आणि तो आशु ला एक ऑकवर्ड लुक देतो, मग आशु त्याला म्हणतो, "ये ना ये आत ये..."
तसा तो नाही नको करत आत जातो, तिथल्या टायर पासून बनवलेल्या एका खुर्चीत तो बसतो, आशु लगेच गडबड करत सुजय कडे जातो, "स्कॉलर... ए स्कॉलर ..." सुजल काही लक्ष देत नाही...
"स्कॉलर..." आशु जरासा आवाज चढवतो आणि त्याचं शर्ट ओढतो. 
"काय आहे आशु? मी कामात आहे ना... दिसत नाही का तुला?"
"मीनल परत नवीन किरायदार घेऊन आली आहे आपल्या सोबत..."
"काय??" किरायदार शब्दानी सुजय च्या डोक्यात अलार्म झाला तो आश्चर्याने आशु कडे कुठे म्हणून बघतो, आशु त्याला दबक्या आवाजात म्हणतो, "ते बघ तिकडे..." सुजय मान वर करून बघतो, समोर कोणी बसलंय हे बघून तो परत आशु ला म्हणतो, "कशावरून तो किरायदार आहे..."
"अरे बॅग बघ ना त्याच्या..."
सुजय उठून उभा राहतो, "अरे हे कोण आहे, मीनल अशी कशी करू शकते?"
"आणि ह्या वेळेस तिनी मुलगा आणलाय सोबत... म्हणजे आपल्या रूम मध्ये अडचण... आधी ते तरी नव्हतं..."
सुजय तावातावाने कोण आलं आहे ते बघायला जातो, त्याच्या चेहेऱ्यावर नाखुषी स्पष्ट दिसत होती, तो त्याच्या समोर जातो तसं तो उठून उभा होता, सुजय च्या आणि आशु च्या चेहऱ्यावरच्या अस्वस्थता बघून तो आपला हात समोर करत म्हणतो, "हाय!! मी उरवील..."
सुजय त्याचा हात हातात घेत म्हणतो, "हाय, मी सुजय... तुम्ही इथे म्हणजे काय काम आहे ??"
उरवील थोडा संकोच करत त्याला बघतो, "ते ताई सांगेल ना तुम्हाला??"
मीनल ला कोणी तरी इतका मान देत आहे ताई... वगैरे?? सुजय भुवया उंचावून आशु कडे बघतो आणि ते दोघे हा तुम्ही बसा असं त्याला बघून किचन मध्ये जातात, रेश्मा त्यांना असं फुसफुस करतांना बघून म्हणते, "काय सुरु आहे तुमचं?"
"ते आम्हाला वाटतंय, मीनल नी पैश्याची चणचण दूर करायला वेगळाच मार्ग शोधून काढला आहे..."
"काय???"
"ती ह्या वेळेस आपल्या सोबत माजघरात रहायला एका मुलाला घेऊन आली आहे??"
शीळ मारत रेश्मा म्हणते, "ओह हो... नवीन एन्ट्री?"
"काय हे... बघ त्याचा असर आपल्या सभ्य रूममेट लगेच शिट्टी वगैरे ... काय हे शोभत का तुला रेश्मा..." सुजय आपली मान हलवून हे काही ठीक नाही असं तिला बघतो. रेश्मा हसत त्याला म्हणते, "अरे तुम्ही का इतकं टेन्शन घेताय? मीनल ला माहित आहे आपण नाही ठेवून घेणार कोणाला, कोणी नवीन मेंबर नाही ना अड्जस्ट होणार..."
"तेच ना आणि ह्या वेळेस ती मुलाला घेऊन आली आहे चक्क... ह्या आधी मुलींना घेऊन यायची, मुंबईत ह्या नवीन मुली कुठे जाणार असे कारण देऊन... पण हा तर चांगला बॉडी बिल्डर दिसतोय..." आशु त्याच्या बॉडी वर एक नजर टाकतो आणि मग आपल्यावर एक टाकतो त्याची चिडचिड होणं साहजिक होतं... 
रेश्मा ला ह्या दोघांची सुरु असलेली धडपड बघून हसायला होत होतं, "रेश्मा तुला हसायला येतंय ना, अगं पण तुला पण एका मेम्बर च जेवण बनवायचं काम वाढेल ना..."
"आ... हा मी विचारच नाही केला... " रेश्मा हातातलं भांडी पुसायचं कापड ओट्यावर फेकत मी बघते ह्या मीनल ला म्हणत निघते ... 
मीनल ला जाब विचारायला रेश्मा रागारागात निघते खरी पण खोलीत जाताच, एना घाबरलेली रूम च्या एका कोपऱ्यात उभी दिसते, रेश्मा तिला डोळ्यांनीच काय झालं विचारते... एना डोळ्यांनी मीनल कडे इशारा करते आणि घाबरून ती चिडलेली आहे, रागात आहे आणि फार आऊट ऑफ कंट्रोल आहे असं सांगते ... रेश्मा मी बघते असं तिला हाताने इशारा करते. एना हम्म असं डोकं हलवून बघ असं बघते. 
मीनल रागारागात कपाटातून कपडे काढून बेडवर फेकत होती, तिच्या सारख्या बेड ते कपाट फेऱ्या सुरु होत्या, स्वतःशी मोठ्या मोठ्याने बडबड सुरु होती, "समजतात काय? आम्ही कोण? आता काय? का?" ती स्वतःशीच बोलत होती, रेश्मा तिचा राग बघून तिच्या जवळ जाते, एक वेळ वळून एना ला बघते, सुजय आणि आशु हि आले होते, रेश्मा एक आवंढा गिळत मीनल कडे बघते, "मीनल!"

 

"काय आहे?" मीनल तिच्यावर ओरडते रेश्मा दचकून तिला बघते, "ते बाहेर... "
"काय आहे बाहेर?? माहित आहे मला... कोणता मोठा तिर मारला आहे त्यानी?? मुलगा म्हणून जन्माला येणं म्हणजे तो खूप मोठा लागून गेला का??"
रेश्मा नाही तसं नाही मी तसं नाही बोलत आहे असं बघते तिला.. .
"मी मुलगी आहे ह्यात माझा दोष आहे का?? कि मी माझ्या आई बाबांवर कमी प्रेम करते?? कि माझ्या परिवाराची काळजी नाही घेऊ शकतं काय नाही करू शकतं मी मुलगी आहे तर??"
मीनल ची बडबड काय सुरु होती, कशाचा राग करत आहे ती, रेश्मा वळून सर्वांना बघते, सुजय आणि आशु खोलीत आले होते, सुजय मीनल ला शांत करत म्हणतो, "मीनल तू कोणाला घेऊन आली आहेस? आम्ही एवढंच विचारतोय... तुला माहित आहे ना आपल्या घरी अजून एक नवीन मेम्बर नाही अड्जस्ट होऊ शकतं!!"
"मग ते त्याला जाऊन सांगा... "
"आम्ही कसं जाऊन सांगणार.. तू घेऊन आलीस ना, तू जाऊन तसं कळव..." आशु सर्वांना बघून हे कारण ठीक आहे असं बघतो.. 
"का... रेश्मा ला घेऊन आली होती तेव्हा सर्वांनी मिळून विरोध केला होता ना... तसेच त्याला हि सर्व मिळून सांगा ना नाही आहे इथे जागा म्हणून?" मीनल रागारागात आपले अश्रू पुसत हातातले कपडे फेकत म्हणते.
"अगं तो कोण कुठला आम्हाला काही माहित नाही, आम्ही कसं असं डायरेक्ट जाऊन सांगाच, तुला माहित आहे ना आपण नाही कोणाला अड्जस्ट करू शकतं मग तू आणायचंच नाहीस ना..." सुजय समजावण्याचा सूर पकडून म्हणतो.
"मला हौस नाही!! त्याला घेऊन यावे लागले मला...."
"का??" सर्वांनी एकत्र विचारले.
"फोन आला होता तसा मला..." मीनल जरा शांत झाली होती आता, ती नजर खाली रोकुन बघत उत्तर देते..
"कोणाचा??" आशु सर्वांच्या वतीने विचारतो. 
"बाबांचा!!" मीनल अजून हि खाली बघत होती...
"काय?? तुझ्या बाबांचा फोन आला होता मीनल... " मीनल पेक्षा रेश्मा आनंदी होती, "अगं तू अशी चिडचिड का करत आहेस मग? इतक्या वर्षांनी त्यांचा फोन आला, तू खुश नाहीस? तुझे बाबा बोलले मीनल तुझ्याशी?? अगं मलाच किती आनंद होतोय..."
रेश्मा चे शब्द ऐकून मीनल चे डोळे परत पाणावले, "हो... इतके वर्ष मी ज्यांच्या तोंडून बेटा म्हणून घ्यायला तरसले, ज्यांच्यासाठी मी मुलगा बनून स्वतः मी मुलगी असल्याचा विसर पाडला, त्यांचा फोन आला मला... "
"मग??" रेश्मा तिला बिलगते, "खुश हो ना मग..."
"पण तो फोन माझ्या साठी नव्हता... "
"मग??" रेश्मा गंभीर झाली तसे सर्व गंभीर झाले...
"त्याच्या साठीच होता, ज्याच्या साठी त्यांनी मला स्वतः पासून लांब केले... फक्त मी मुलगी म्हणून मला त्यांनी प्रेमानी कधी बाबा म्हणून हाक मारू दिली नाही कि कधी बेटा म्हणून माझ्या डोक्यावर मायेनी हाथ ठेवला नाही... इतके दिवस मी एकटी मुंबई सारख्या शहरात आपला कसां सांभाळ करत असेल ह्याची त्यांना कधी काळजी हि नाही वाटली आणि आज त्यांच्या मुलानी काय मुंबईत यायचे ठरवले ह्यांना लगेच त्याच्या सुरक्षिततेची काळजी वाटली, तो कुठे राहणार? त्याची खाण्यापिण्याची कशी सोय होईल? सर्व प्रश्न पडले त्यांना, पण कधी एक फोन करून मला विचारावंसं हि नाही वाटलं कि मीनल बेटा तू कशी आहेस?"
मीनल ला रेश्मा मिठीत घेते, मीनल खूप रडते, "मी पण त्यांच्या रक्ताची आहे ना ग? माझी का नाही वाटतं त्यांना कधी काळजी? माझ्यासाठी का नाही तुटत त्यांचा जीव? का मी त्यांना आपली नाही वाटतं? का??"
रेश्मा, सुजय आणि आशु कडे बघते आणि त्यांना त्याला बघा असं बघते, ते आपल्या भावनांना आवरत रेश्मा ला मीनल ला सांभाळ असं बघत तिथून निघतात. आशु आपला चष्मा काढून डोळे पुसतो. ते हॉल मध्ये येतात, उरवील भिंतीवर लावलेले त्यांचे फोटो बघत असतो, त्यांची चाहूल लागताच तो वळून त्यांना बघतो आणि स्माईल करतो, "छान आहेत पिक्स, तुम्हाला रेहमान आवडतात वाटतं?" तो समोरचा रेहमान चा मोठा फोटो बघून विचारतो.
"हो ते आमचा अजून एक रूम मेट आहे कैवल्य तो त्या फिल्ड मध्ये आहे ना..." सुजय त्याला स्पष्टीकरण देतो, एक नकोशी शांतता असते तिथे, मग सुजय सोफ्यावर बसत त्याला म्हणतो, "तू मीनल चा भाऊ का?"
उरवील आनंदानी मान हलवतो... "मघाशी नीट ओळख नाही झाली आपली... मी सुजय साठे. मी सॉफ्टवेर इंजिनियर आहे, IT कंपनीत आहे कामाला मी." उरवील वाह छान असं मान हलवून सांगतो.

आशु त्याला आपला हात हातात देतो खरा पण मीनल नी त्याच्या मुळे खूप काही सोसलं त्यामुळे न कळतंच त्याच्या मनात त्याच्या विषयी राग आला होता, "हाय आणि आय एम द मिस्टर आशुतोष शिवलकर!!"

त्याचं वाक्य ऐकून सुजय स्वतःशी बोलतो, "नको तिथे ह्याला इंग्रजीत का बोलायचं असतं?"
उरवील हि गालात ते ऐकून हसतो, उरवील त्या दोघांना बघून हसतो आणि म्हणतो, "आणि मी उरवील, कोल्हापूर वरून आलोय, मला पण ताई सारखं ऍक्टिंग मध्ये कॅरिअर करायचे, म्हणून मुंबईत आलो! अजून तर एवढीच ओळख आहे, लवकरच स्वतःची ओळख बनवेल अशी अशा आहे... तुम्ही सर्व माझी साथ द्याल ना?" उरवील त्या दोघांना बघतो. सुजय हो असं बघतो.
आशु सुजय ला कोपरा मारत त्याला नजरेने बोल त्याला असं बघतो, सुजय काय? असं करतो. 
तो आशु ला कीचन मध्ये घेऊन जातो, कोपऱ्यात येताच आशु त्याच्यावर बरसतो, "तू सांग ना त्याला तो इथे नाही राहू शकतं"
"काय?? मी का सांगू?"
"तू घर मालक आहेस ना?" आशु नी एक्दम बरोबर पॉईंट मांडला होता, पहिल्यांदा सुजय ला त्यानी आपल्या हुशार उत्तरानी चूप केलं.
"अरे तू त्याच्या चेहऱ्यावरची निरागसता बघितलिस? त्याच्या डोळ्यातली स्वप्न बघितलिस?"
"हे बघ स्कॉलर, मला ते काही माहित नाही, मला फक्त एवढं कळतं, त्याच्या मुळे आज मीनल रडली, आपली मीनल यार, चांगल्या चांगल्या मुलांना पाणी पाजणारी मीनल, तीच्या डोळ्यात पाणी आलं.. मी नाही राहणार अश्या मुलासोबत..." आशु हळवा होतं म्हणतो, त्याला समर्थन देत एना तिथे आली, 
"बरोबर बोलतोय आशूटल्या, सुजा जा आणि त्याला बाहेर काढ, ह्या घरात मीनल ला रडवणारी व्यक्ती नाही राहू शकतं"
"हे बघा.. जरा डोकं शांत ठेवा... तो आपल्या मीनल चा भाऊ आहे.. सख्खा!! त्याच्या कडे बघा, तो किती स्वप्न घेऊन आला आहे इथे... कधी आपण हि अशीच स्वप्न घेऊन आलो होतो!!"
"हे बघ सुजा मला काही माहित नाही... तू सांगतो कि मी जाऊन सांगू?" एना त्याला शेवटचं विचारते.
"नाही मी नाही सांगणार, मला त्याच्यात माझी पिहू दिसते, एक मोठा भाऊ म्हणून किंवा बहीण म्हणून आपण नाही आपल्या छोट्या भाऊ बहिणीची स्वप्न चिरडू शकत, मला नाही जमणार त्याला नाही म्हणणे... " सुजय तेवढे बोलून तिथून निघून गेला...
एना मी सांगते असं आशु ला बघून त्याच्या सोबत जाते, तिला बघून उरवील छान स्माईल देतो, "हे किती छान आहे कुठून आणलं?"
"आणलं नाही काही... ते मी बनवलं आहे..." एना आनंदानी त्याला सांगते. हातातलं ते शोपीस निहारत उरवील म्हणतो, "किती सुंदर बनवलं आहेस? मला शिकवशील बनवायला?" एना लगेच डोकं हलवून हो का नाही असं बोलते, तिचे केस हि आनंदानी डोलत होते.
"पण मला तुझं नाव नाही कळलं ..."
"मी एना... "

"तू पण इथे राहते?" एना मान हलवून होकार देते, "म्हणजे तू मीनल ताई ची रूममेट आहेस? मीनल ताई कुठे आहे? तिचा फ्लॅट वेगळा आहे का? आम्ही आलो तेव्हा पासून आलीच नाही परत!!" उरवील च वाक्य ऐकून एना थक्क होती, उरवील मीनल ला ताई ताई करून किती प्रेमानी हाक मारत होता. ती आशु कडे बघते आशु अजून हि त्याच्यावर नाराजच होता. 
एना त्याला म्हणते, "अरे आम्ही सर्व इथे एकत्र राहतो, आम्ही ६ जण आहोत, आत मध्ये आमची मुलींची रूम आहे, तू घर बघितलंस का आमचं??"
उरवील मान हलवून नाही म्हणतो, "चल मी दाखवते...." आशु एना ला हि रागानी बघत होता आता. 
एना त्याला म्हणते, "हॉल तर बघितलाच आहेस तू... हे डिझाईन आयडिया माझ्या आहेत सर्व, आम्ही टायर पासून खुर्च्या बनवल्या आहेत" उरवील हम्म इथे राहणारी लोक इंटरेस्टिंग आहेत हे तर मला बाहेरूनच कळले होते... 
"का रे??" एना प्रश्नार्थी बघते.
"ते दारावर वाचलं ना, सर्व पात्र काल्पनिक आहेत तेव्हाच कळलं..." उरवील खळखळून हसतो तशी त्याच्या गालावर खळी पडते. 
"ए... तुला पण खळी पडते मीनल सारखी सेम... " एना उत्साहात म्हणते तसा उरवील ते ऐकून हा असं बघतो. 
ते समोर जातात तसं कैवल्यचं कीबोर्ड बघून उरवील त्यावरून आपली बोटं फिरवतो. खिडकीतून तो बाहेर डोकावतो... "आणि इकडे आमची मुलींची खोली आहे... " तो परत सर्व निहारत वापस येतो, बाथरूम च्या दारावर राणी चा फोटो बघून तो बघत राहतो, एना त्याच्या मनातला प्रश्न बघून तो राणी चा फोटो पलटवून त्याला बादशाह चा फोटो दाखवते... "आपण युज करतांना बरोबर साइन बाहेर लावून जायचं हा..."
उरवील ओह्ह मस्त आयडिया असं डोळे मोठे करून बघतो... 
एना त्याला कीचन दाखवायला आणते, "तुला हळू हळू घरातले सर्व रुल्स कळतील!! हे आपलं किचन... "
उरवील सर्वत्र नजर टाकत होता, "चहा बनवता येतो?"
उरवील का असं घाबरून बघतो, एना त्याला काही हरकत नाही असं बघते, "शिकशील!!"
दोघे तिथे बडबड करत उभे होते, रेश्मा पाठ करून उभी होती, आणि उरवील च्या चाहूलनीच तिचं डोकं फिरत होतं, त्यानी ह्यांना वयक्तीक काही त्रास दिला नव्हता पण त्याच्या मुळे मीनल नी खूप सहन केलं आहे हे तिच्या हि मनात घर करून होते, एना रेश्मा ला हाक मारते रेश्मा तिच्या कडे न बघतच हा असं बोलते, "रेश्मा.. हा मीनल चा भाऊ आहे..."
"हाय!!" उरवील तिला हि छान स्माईल देण्याचा प्रयत्न करतो, तिची सारखी इकडून तिकडे हे भांड घे ते ठेव चालू होतं, शेवटी तो तिच्या समोर जाऊन उभा होतो, "हाय!! मी उरवील!!"

त्याला समोर बघून रेश्मा त्याच्या कडे न बघताच त्याला म्हणते, "हाय..."
एना उरवील ला म्हणते, "हि रेश्मा... कळलंच आहे ना तुला..."

मीनल कीचन मध्ये येते तशी उरवील ला बघून तिचं डोकं उठतं, ती रेश्मा च्या कानात ओरडते, "हा अजून इथेच आहे??"
रेश्मा हि बघ ना असं बघते. "सुजय नी ह्याला का नाही काढलं अजून?"
"सुजा..." ती रागात सुजय शी बोलायला जाते...
ती तिथून निघते तसा उरवील तिला हाक मारतो तिच्या मागे जातो, "ताई..."
मीनल रागात त्याच्याकडे वळून त्याला बघते, चुटकी वाजवून त्याला म्हणते, "मी तुझी काही ताई वगैरे नाही मला ताई म्हणायचं नाही..."
"ओके... मीनल दि म्हणू?" मीनल त्याला रागानी लुक देते, तो तिच्या मागे मागे सांग न असं फिरतो. 
"सुजा..." मीनल जोऱ्यात ओरडते, मीनल चा आवाज ऐकून उरवील हि शांत होतो.
सुजय काय झालं विचारतो, "तू ह्याला अजून काढलं नाहीस?"
"मीनल तो तुझा भाऊ आहे"
"तर?? मी म्हंटल का तुला ठेव?"
"नाही... पण मला नाही पटत आहे ते..." सुजय खांदे वर करून म्हणतो. 
"म्हणजे तू त्याला जा नाही म्हणणार?"
"सॉरी मीनल, पण खरंच तू शांत डोक्यानी विचार कर, तो तुझा भाऊ आहे, ह्यात त्याची काही चूक आहे का? जसं तू मुलगी म्हणून जन्माला आली ह्यात तुझी चूक नाही, त्याची हि चूक नाही ना? त्यानी तुला कधी त्रास दिला आहे का?"
"हे बघ स्कॉलर, तुझं ज्ञान नको देवूस... तिनी काय विचारलं, तू बाहेर जा म्हणणार आहेस कि नाही?" आशु मीनल च्या बाजूनी येऊन उभा होतं म्हणाला.

तितक्यात दारावरची बेल वाजली... 
उरवील मी बघतो असं म्हणत समोर जातो... उरवील सर्व विसरून आनंदानी उत्साहात दार उघडतो, त्याला समोर बघून समोरची मुलगी डोळे उघड झाप करत त्याला बघते, "हाय..." ती आपल्या केसांची बट बोटात गुंडाळत त्याला वरून खाल पर्यंत स्कॅन करत म्हणते.
"हाय!! मी उरवील..." तो आपला हात तिच्या हातात देत म्हणतो.त्याचा हात हातात घेत ती सेक्सी आवाजात म्हणते... 
"मी प्रगल्भा.."

ते नाव ऐकून घरात आत सुजल आणि आशु चा थरकाप उडतो तर मीनल आणि एना हि एकमेकींना बघून हा गेला असं एकमेकाला बघतात.

क्रमश:

हॅलो फ्रेंड्स,

तुम्ही भरभरून दिलेल्या प्रतिसादा बद्दल खूप खूप आभारी आहे. तुमचे प्रोत्साहन आहे ज्यामुळे मी ह्याला पुढे लिहिण्याचा प्रयत्न सुरु ठेवत आहे. आज चा भाग कसा वाटला नक्की सांगा?
ज्यांनी सिरीयल बघितलं नाही आहे त्यांना पात्रांची ओळख व्हावी म्हणून मी आज च्या भागात फोटो टाकले आहे.
आशा आहे कथा आवडत आहे आणि जशी ती पुढे जाईल तुम्हाला अजून इंटरेस्ट वाटेल. 
बाकी एक नवीन पात्र आलं आहे उरवील... तुम्हाला काय वाटतं, उरवील ला हे रहायला परवाणगी देतील?
काय मीनल आपला राग सोडून त्याला आपल्या सोबत राहू देईल?

आज भारताने इतकी प्रगती केली आहे पण तरी हि मुलगा मुलगी मध्ये भेद भाव होतो, आज असे कोणतेच क्षेत्र नाही जिथे मुली काम नाही करत, पण आज हि वंशाचा दिवा म्हणून प्रत्येकाला मुलगाच पाहिजे.
कधी बदलेल समाजाचा हा विचार? काय गुन्हा केला आहे मुलींनी मुलगी म्हणून जन्म घेऊन? तिच्या ते हातात हि नाही? मग तो तिचा कसा गुन्हा?

निशी 

करले तू मुहब्बत | तेरे संग यारा | १ एडलैब्स में दिन

 

“अवनी, चलो देर हो रही है; मैं शुरुआत मिस नहीं करना चाहती, तुम्हे तैयार होने में कितना समय लग रहा है? " तनवी ने बाहर आकर अपने झुमके पहनते हुए आवाज लगाई।

"हाँ, बस हो गया, आ रही हूँ, मैं बहुत उत्साहित हूँ चलो चलो हम आगे चलेंगे। ”, अवनी दौड़ते हुए आयी, चाबी उठाकर दोनों चल दी। दोनों ने फ्लैट पर ताला लगा दिया और लिफ्ट के लिए समय बर्बाद नहीं करना चाहटी थी तो सीढ़ियों के माध्यम से भाग गयी।

तन्वी ने अवनी से स्कूटी की चाबी ली और वो एडलैब्स के लिए चल पड़ी।

अवनी एक शर्मीली, घरेलू विशिष्ट महाराष्ट्रीयन लड़की थी, वह अपने माता-पिता पर बहुत अधिक निर्भर थी, जब वह स्कूल में थी, इसीलिए उसके माता-पिता उसे शिक्षा के लिए पुणे भेजने के लिए बहुत तनाव में थे, जहाँ वह छात्रावास में रहने वाली थी।

 

कुछ दिनों की बात थी जब वह तन्वी से मिली, जो केरल से थी, वो एक स्वतंत्र लड़की थी जिसको अपने काम से इस दुनिया में अपने पदचिन्हों को छोड़ने का फैसला किया था, उसके जाने के बाद भी, अवनी ने अपने विचारों को प्रतिबिंबित किया और उन दोनों ने कभी भी जीवन का आनंद लेने का मौका नहीं छोड़ा। तन्वी से मिलने के बाद, अवनी के माता-पिता को सुकून हुआ कि उनकी बेटी को एक अच्छा दोस्त मिल गया है, जो स्वतंत्र था और अपनी देखभाल कर सकती थी। अवनी भावनात्मक रूप से बहुत जल्द तन्वी से जुड़ गई क्योंकि तन्वी ने उन वर्षों में उसके माता-पिता की जगह ले ली थी, अवनी उससे हर बात के लिए सलाह लेती थी। वे धीरे-धीरे एक-दूसरे पर निर्भर होने लगी। 'आज के लिए जियो' ये उनका मंत्र था जिसका उन्होंने पालन किया और वे दोनों जरूरत के समय एक दूसरे के लिए थी। वे इंजीनियरिंग के प्रथम वर्ष से रूममेट थे और वे दोनों ऐसे अद्भुत दोस्त को उपहार देने के लिए कॉलेज के छात्रावास के आभारी थे। तब से वे हमेशा साथ थे। अवनी को अपने परिवार से बहुत लगाव और निर्भरता होने की वजह से शुरुआत में अक्सर घर याद अति थी, लेकिन बाद में तन्वी की कंपनी ने उसे सब कुछ भुला दिया। इंजीनियरिंग पूरी करने के बाद, दोनों कल्याणीनगर में अवनि के फ्लैट में रहने चली गयी; पुणे के शानदार क्षेत्रों में से एक। यद्यपि उनकी धाराएँ भिन्न थीं, वे एक ही कंपनी में नौकरी प्राप्त करने में सक्षम थी और अब वे पुणे में एक बहुराष्ट्रीय कंपनी के लिए काम कर ताहि थी। उनकी दिनचर्या बहुत व्यस्त थी, हर सुबह उन्हें सुबह ६ बजे उठना पड़ता था और ऑफिस की बस के लिए तैयार होना पड़ता था, जो सुबह ७ बजे दरवाजे पर अति थी, वे बस में आराम करती, एक बार जब वे ऑफिस पहुँचती केवल एक चीज जो उन्हें चिंतित करती है वह थी उनकी पहली प्याली कॉफ़ी, अवनी को कॉफ़ी की लत लग गई थी अगर उसे पूरे दिन के लिए कॉफ़ी का वो प्याला नहीं होता तो उसे सिरदर्द होता, तन्वी ने कभी भी उसके साथ कॉफ़ी पीने का मौका नहीं गवाया, जिससे उसे मुस्कुराहट के साथ दिन की शुरुआत करने का मौका मिलता। कुछ और दोस्त थे जो उन्हें कॉफी के लिए शामिल होते; चर्चा का विषय घर के मामलों से वर्तमान मामलों से भिन्न होते, समूह में किसी के पैर खींचने के लिए। इसके बाद वे अपने डेस्क पर वापस चले जाते और काम शुरू कर देते। अवनि और तन्वी अलग-अलग प्रोजेक्ट्स और बिल्डिंग में थे, इसलिए ऑफिस कम्युनिकेटर पर लगातार चैट के अलावा एक ही समय में वे एक साथ चाय और लंच ब्रेक पर साथ होते थे। अवनी में अभी भी मासूमियत थी, तन्वी उसे अपनी छोटी बहन की तरह मानती थी और हर कदम पर उसका मार्गदर्शन करती थी। तन्वी अपने फैसले लेने के लिए काफी परिपक्व हो गई थी और वह अपने माता-पिता के साथ शिक्षा के लिए पुणे आने के लिए लड़ी, वे चाहते थे कि वह शादी कर ले, लेकिन आज वह अपने फैसले से खुश थी। शाम को जब वे घर वापस आते, तो वे इतने थके होते थे कि मैगी अपने स्वाद के कारण कई बार उनका पसंदीदा भोजन था, और थका देने वाले दिन के बाद वे सबसे सरल और सबसे आसान भोजन कर सकते थे। सप्ताहांत पर वे जीवन का आनंद लेने के लिए पूरा लाभ उठती, उनके पास हर सप्ताहांत के लिए एक योजना थी और यह सप्ताहांत बहुत खास था। आज, वे बहुत उत्साहित थी; केवल इसलिए नहीं कि यह उनकी पहली फिल्म थी लेकिन इसलिए भी क्योंकि यह उनके पसंदीदा नायक की वापसी फिल्म थी। आखिरी मिनट की उत्सुकता से बचने के लिए तन्वी ने 3 दिन पहले ही फिल्म के टिकट लाए थे। तन्वी और अवनी यह अनुमान लगाने में व्यस्त थीं कि फिल्म कैसी होगी, इस बात से अनजान कि उनके लिए नियति क्या थी, वे पूरे रास्ते चैट कर रही थी। चूंकि वे हाली में अपने नए फ्लैट में शिफ्ट हुए थे, वे मार्ग से बहुत परिचित नहीं थे। तन्वी अवनी के निर्देशानुसार गाड़ी चला रही थी, जो उसने मार्ग के लिए आसपास के लोगों को रास्ता पूछ कर बना रखी थी, इस बीच अवनी ने लाइव रेडियो कमेंट्री तनवी को सुननी शुरू कर दी।

"हे तन्नु, यह सुनो ... तुम्हारा पसंदीदा ट्रैक रेडियो पर बज रहा है!" और उसने अपने एक ईयरफोन को अनप्लग कर दिया और तन्वी के कान में प्लग कर दिया।

"वाह! सोनू निगम वह बहुत प्यारे हैं ना ... चाहा है तझको ...। तेरा मिलना पल दो पल का मेरी धड़कनें . ला .. ला… ला… ” तनवी ने गीत की ताल पर अपना सिर हिलाते हुए गाया, तभी वे मल्टीप्लेक्स पहुंच गईं।

 

मल्टीप्लेक्स में समृद्ध भीड़ थी, तन्वी ने प्रवेश द्वार पर अवनी को उतार दिया और पार्किंग क्षेत्र में चली गई। उसने स्कूटी खड़ी की और प्रवेश करने के लिए उतावली थी। अवनी वहां उसका इंतजार कर रही थी और अपने पर्स में कुछ खोज रही थी। तन्वी उसके पास गई और हताशा होते हुए बोली, "क्या? मुझे मत कहना अब की टिकट लाना भूल गयी तुम??"

"ओह?" अवनी ने उसे परेशां होकर देखा और फिर से अपनी खोज जारी रखी। कुछ समय बाद, जब तन्वी को लगा कि मूड खराब हो रहा है, उसने अवनी को अपने साथ खींच लिया और दरवाजे पर खड़े आदमी को टिकट दिया। अवनी एक ही समय में हैरान और खुश थी।

“मुझे पता था कि तुम उन्हें साथ लेना भूल जाओगी, इसलिए मैंने उन्हें पहले ही अपने पर्स में रख लिया था। अब मुझे और कुछ स्पष्टीकरण नहीं चाहिए तो तुम खोजना बंद करो...  ... कुछ भी नहीं मिलने वाला ", तन्वी ने मुस्कुराते हुए कहा।

"लेकिन तनु, मैं टिकट नहीं भूली। जब मैं उन्हें लेने गयी, तो वहा नहीं थी इसलिए मुझे यकीन था कि तुमने ली है। "

“ओह हाँ तुम्हें पता था कि टिकट मेरे पास है और इसीलिए तुम उन्हें अपने पर्स में देख रही थी है ना? बराबर ना?" तन्वी ने अपनी भौंहों को ऊपर उठाते हुए और अवनी को थोड़ा चुटकी लेते हुए कहा।

"ओम्म्म… हम्मम… " अवनि हक्काबक्का रह गई और उसने दर्द में रोते हुए अपनी बांह को मला जहाँ तन्वी ने चुटकी ली थी.

"छोड़ो यार. ... ऐसा होता है, समझाने की आवश्यकता नहीं है। मुझे पता है कि तुम भी इस सब से बहुत उत्साहित हैं ”, तन्वी ने कहा।

अवनी को सुकून महसूस हुआ और उसने भी बात को जाने दिया। फिर से हवा उत्तेजित हो गई। एक एस्केलेटर था; अवनि पहले कभी एस्केलेटर पर नहीं गई थी। वह उस पर सवार होने के लिए डर रही थी। तन्वी ने उसका ध्यान भटकाने और उसे खींचने की कोशिश की लेकिन वह अनिच्छुक थी।

 

“वहाँ पहुँचने का कोई और रास्ता नहीं है? नहीं, रुको नहीं, मुझे छोड़ दो मैं गिर जाऊंगा। मैं नहीं आ सकता यार… .तनु नहीं यह इतना आसान नहीं है, तुम हँसो मत यार। ” अवनी एक छोटे से बच्चे की तरह व्यवहार कर रही थी, अपनी मम्मा को सुनने के लिए तैयार नहीं थी। तन्वी ने यह बताने की बहुत कोशिश की कि यह बहुत मुश्किल नहीं है, '' अवनि .. चलो, यह खतरनाक नहीं है, ठीक है .. देखो, मानो यह एक स्थिर सीढ़ी है और तुम्हे केवल एक कदम ही चढ़ना है और फिर वहीं रहना है कुछ समय? क्या कहती हो? कोशिश करते हैं? "

"नहीं ..." अवनी ने अपने चेहरे पर डरा लाते जवाब दिया, घबराक्र उसने कुछ और तरफ  देखा और वो देखकर चकित रह गई क्योंकि सभी लोगों ने उनके पीछे भीड़ लगा दी थी जो केवल उसकी शर्मिंदगी में इजाफा करती थी। किसी ने क्षण भर के लिए एस्केलेटर को रोकने का सुझाव दिया। वह इसके लिए सहमत हो गई और एस्केलेटर को उस समय के लिए रोक दिया गया जब वह उसमें सवार हुई और फिर से शुरू हुआ। अब उसे अच्छा लगने लगा। उसने छोटी सवारी का आनंद लिया, लेकिन फिर ऊपर पहुंचने पर वह विमुख होने से डर रही थी; लेकिन तन्वी उसका ध्यान भटकाने और उसे सही समय पर एस्कलेटर से हटाने में सफल रही।

"हूश ... भगवान का शुक्र है कि मैं सुरक्षित हूं!" जैसे ही वह एस्कलेटर से बाहर आया, अवनि ने आहें भरी।

“जैसे कि तुम ऊपर नहीं पहोचती, हुह? तुम ना एक ऐसी कार्टून हो.. तुम जानती हो ना...। तुम सभी का आकर्षण थी वह। ” तन्वी ने उसे छेड़ते हुए कहा।

"हाँ। मुझे पता है कि लोग मुझे चौड़ी आँखों से घूर रहे थे।

 

लेकिन अगर मेरा पैर उन सीढ़ियों के बीच फंस जाता तो मैं तनु क्या कर सकती था? ” और उसने अपनी आँखें बड़ी कर के देखा जैसे ही उसने परिसर को स्कैन किया, “अरे देखो वहाँ बहुत सारे अच्छे स्टॉल हैं। आओ हम कुछ विंडो शॉपिंग करते है। ” अवनि ने तन्वी को बाहर बुलाया, जो बेकाबू होकर हंस रही थी। अलग-अलग स्टॉल थे। वे दोनों सामग्री की जांच करने के लिए उनमें से हर एक के पास गए।

"क्या लगता है कि ये मेरे नीले सलवार कमीज के साथ जाएंगे?" तन्वी ने अवनि को एक जोड़ी झुमकी दिखाते हुए कहा।

“कल जो सिलाई थी? "हाँ, उसपे ये सुंदर नहीं दिखेंगे?"

“उम्म हाँ वे ठीक लग रहे हैं, लेकिन मुझे ये पसंद आया मुझे लगता है कि ये बेहतर होगा? क्या लगता है?" अवनी ने उसे बाली की एक और जोड़ी दिखाते हुए कहा

“ओह्ह माय; वे बहुत सुंदर हैं और यह कंगन, झुमके, हार, पायल का एक पूरा सेट है और यह बहुत प्यारा है, मुझे यह पसंद आया। मैं इसे खरीदूंगी । ” तन्वी सेट पाकर खुश थी।

अगली दुकान जूते की दुकान थी; वे दोनों वहाँ बैठे और सैंडल की जोड़ी की पहन कर देख रही थी। एक दूसरे से पूछ रही थी कोनसा अच्छा था और जो अधिक अनुकूल था, नवीनतम डिजाइन और सभी विश्लेषण चल रहा था। खरीदारी करने के बाद वे दूसरी दुकान पर चले गए।

 

थोड़ी देर बाद वे एक व्यक्ति को अपनी ओर आते हुए देख रही थी, उसकी साँस फूली थी, वह उनके पास आया और कुछ हांफते हुए नीचे झुक गया, तन्वी और अवनी ने उसे हैरान होकर देखा। वह अपना पेट पकड़े हुए था और फिर थोड़ी देर के बाद उसने अपने हाथों को अवनि की तरफ उठाया, जिसमें एक बटुआ था। अवनी को आश्चर्य हुआ, उसने उसे उससे लिया और उसे धन्यवाद दिया, तन्वी ने उसकी आँखों में सवालों के साथ अपने हैरान होने वाले लुक को दिया, जैसे "तुम इसे कहाँ भूल गयी थी?"

"मैंने इसे दरवाजे पर पाया, इसमें आपकी तस्वीर देखी और संयोग से मैंने आपको पहली मंजिल पर खरीदारी करते देखा .. तो ..." उसने हवा में हांफना बंद कर दिया।

"आह ... तुम इसे तब गिरा सकती हो जब एस्केलेटर के पास हल्ला मचा रही थी" तन्वी ने अपनी आँखें घुमाई।

"नहीं, नहीं ... यह प्रवेश द्वार पर था।" आदमी ने स्पष्ट किया।

"हो सकता है जब मैं अपने हैंडबैग में चाबी खोज रही थी तो मैंने उसे गिरा दिया।" अवनी ने मासूमियत के साथ स्पष्टीकरण दिया।

"हम्म सही", तन्वी ने कहा और उसकी ओर मुड़कर उसने उसे धन्यवाद दिया।

“हाय मेरा नाम अथर्व है…। “ उसने हाथ मिलाने की प्रत्याशा में अपना हाथ उसे दिया। तन्वी ने अपना सिर हिलाया और कहा, "हाय, मैं तन्वी हूँ ..." वह निराश लग रहा था इसलिए अवनि ने उसका हाथ पकड़ लिया, हाथ मिलाया और कहा, "हाय, मैं अवनी हूँ और मुझे पर्स लौटने के लिए आपका धन्यवाद बहुत बहुत ... भूतल से बस इस बटुए को मुझे वापस करने के लिए ... "

उसने प्रसन्न होकर कहा," आपका स्वागत है! "

 

"अवनि, अगली बार कृपया सावधान रहना, यह तुम्हारा सौभाग्य था कि तुम्हे अपना बटुआ वापस मिल गया, धन्यवाद उस अच्छे लड़के का, और मैंने कई बार कहा है कि तुम अपने बटुए में सब कुछ मत रखा करो, तुम्हारे पास सभी क्रेडिट कार्ड, डेबिट कार्ड, पैन कार्ड और तुम्हारे बटुए में क्या क्या कार्ड नहीं हैं, क्या तुम समझती हो कि यह गलती कितनी महंगी पद सकती है?" तन्वी ने अवनी को चेतावनी दी कि वह सावधान हो जाए | वे एक-दूसरे को सबसे छोटा विस्तार दिखाते रहे जिसने उन्हें मल्टीप्लेक्स के बारे में उत्साहित किया और जो उन्हें मिला वह कुछ अनूठा था। मल्टीप्लेक्स की वास्तुकला और वहां के विभिन्न स्टालों की प्रशंसा करने के बाद, उन्होंने खुद के लिए पर्याप्त खरीदारी की थी और उन्होंने ऐसा सोचा क्योंकि अब फिल्म के लिए समय था, बाद में वे कुछ सैंडविच लेकर कुर्सियों पर बैठकर अपने पैरों को थोड़ा आराम करने लगी उस लंबे खरीदारी सत्र के बाद।

"मुझे लगता है कि हमने एक अच्छी बात की है, जल्दी आकर हमें आस-पास देखने को मिल रहा है और खरीदारी भी कर रहे है। मुझे बहुत अच्छा लग रहा है कि मुझे बहुत अच्छी चीजें मिलीं।" मेरे द्वारा खरीदा गया पर्स इतना अनोखा है। ” अवनी के चेहरे पर संतुष्टि दिखाई दी।

"हाँ। मुझे भी वो अच्छा लगा लेकिन उस महिला के पास केवल एक ही था। ” तन्वी निराश हुई।

"है ठीक है तुम इसे कुछ समय के लिए इस्तेमाल कर सकती हो", अवनी ने कहा।

“ओह, मुझे इसके लिए तुम्हारी अनुमति की आवश्यकता नहीं है; वैसे भी मैं इसे कल ऑफिस ले जा रहा हूं। ही ही ... ”अवनि ने भी हंसी में उसका साथ दिया। दरवाजे खुलते ही दोनों भागी, उन्हें दरवाजे पर खड़े आदमी ने अपनी सीट के लिए निर्देशित किया और फिर सबसे प्रतीक्षित क्षण आया ... फिल्म शुरू हुई। पहला दृश्य एक हत्या का था। तन्वी उस दृश्य को नहीं देख पाई। उसने अपनी आँखें बंद कर लीं और अपनी उंगलियों में गैप के माध्यम से एक झलक पाने की कोशिश की, फिर एक गाना आया ... जहां शीर्षक दिखाए गए और उन्होंने अपने पसंदीदा नायक का नाम प्रदर्शित हुवा और इस तरह फिल्म जारी रखी, वे दोनों फिल्म में मग्न हो गयी। कुछ अंतराल में तन्वी ने अपना फोन निकाला और देखा कि ४ मिस्ड कॉल थे, उसने नंबर की तलाश की लेकिन वह एक अज्ञात नंबर था। उसने प्रोफ़ाइल की जाँच की, उसका फ़ोन सायलेंट था, उसने अपना फ़ोन प्रोफ़ाइल बदल कर रिंग कर दिया। अगर उसके माता-पिता कॉल करेंगे और वह कॉल नहीं उठाएगी तो वे अनावश्यक रूप से तनाव में आ जाएंगे, उसने खुद से सोचा। उसने फिर से नंबर की जाँच की, किसी ने उसे ४ बार फोन किया, उसे एहसास नहीं था कि यह कौन हो सकता है, उसने सोचा, फिर उसने सोचा कि जो कोई भी हो, ज़रूरत पड़ने पर उसे फिर से कॉल करेगा, और चूंकि यह अज्ञात नंबर है वह परेशान क्यों हो रही है, इस पर ज्यादा ध्यान न देते हुए उसने अवनि से पॉपकॉर्न लिया, उन्होंने फिल्म के बारे में बातें कीं, जो उन्होंने ट्रेलर और सभी में देखी थी, उससे कितनी अलग थी। तभी तनवी को उसी अनजान नंबर से फोन आया। संकोच के साथ उसने कहा "नमस्ते।"

"क्या रितु वहाँ है?" दूसरी तरफ एक अज्ञात आवाज आयी।

"माफ़ करना?? आप किससे बोलना चाहते हैं? यहाँ कोई रितु नहीं है, गलत नंबर! " तन्वी ने फोन काट दिया।

अवनी उससे कॉल के बारे में पूछने वाली थी लेकिन फिर फिल्म शुरू हो गई। इसलिए वे दोनों कॉल के बारे में भूल गयी और वे फिल्म में मग्न हो गयी। कुछ समय बाद फिर से तन्वी का मोबाइल एक उच्च स्वर में बजने लगा, शर्मिंदगी महसूस करते हुए वह कॉल लेने के लिए हॉल से बाहर चली गई। उसने नंबर को देखा जो उसी अज्ञात नंबर का था, उसने जवाब दिया "हैलो ..."

"नमस्ते, रितु वहाँ है? मुझे उससे बात करने की ज़रूरत है कृपया मुझे पता है कि वह वहाँ है कृपया मुझे उससे कनेक्ट करें", दूसरी तरफ हताश आवाज ने कहा।

"मुझे बहुत खेद है, लेकिन यह रितु का नंबर नहीं है, आप कृपया दोबारा नंबर की जांच कर सकते हैं।" शायद आपने गलत नंबर डायल किया है ”, तन्वी ने विनम्रता से जवाब दिया और वह अनजान इस अनजान आदमी की वजह से को फिल्म को आंशिक रूप से मिस करने के लिए उसे कोसते हुए अपनी सीट पर वापस चली गई।

ऐसा २-३  बार फिर हुआ। तन्वी वास्तव में अब निराश हो गई थी। उसने अब कठोर होने का फैसला किया। आखिर वह हर बार अपनी पसंदीदा हीरो के एक्शन सीन मिस करके अनजान नंबर अटेंड करने के लिए अपनी सीट क्यों छोड़ दे। तन्वी ने फिर से अपने सेल प्रोफाइल को बदलकर सायलेंट कर दिया और इस शख्स को डांटने के लिए उसे अपनी सीट पर वापस गयी, अवनी पहले से अस्वस्थ महसूस कर रही थी।

 "क्या चल रहा है?" उसने उसे संकेत दिया।

"अरे, मैं नहीं जानती कि यह कौन है, यह एक गलत नंबर है, वह कोई रितु के लिए पूछ रहा है, मैंने उसे कई बार बताया है कि रितु का नंबर नहीं है लेकिन वह अभी भी मुझे फोन कर रहा है .."

"क्या सुनिश्चित हैं कि वह तुम्हारा कोई दोस्त नहीं है? कोई प्रैंक खेल सकता है? ” अवनि फुसफुसाई।

 

"नहीं ... मुझे उसकी आवाज सुनकर याद नहीं है।" तन्वी ने उलझन से कहा .. "लेकिन तुम जानती हो क्या ...", अवनी ने उसे अब फिल्म पर ध्यान देने और उसका विवरण बाद में देने के लिए कहा। जैसा कि तन्वी को उम्मीद थी, अज्ञात नंबर फिर से उसके मोबाइल स्क्रीन पर चमक गया। फिल्म अपने चरमोत्कर्ष पर थी और बहुत दिलचस्प होने के कारण वह कॉल कट करने के लिए दृढ़ थी, लेकिन उसने सोचा कि शायद उस लड़की के साथ कुछ जरूरी काम हो। तो अनिच्छा से उसने कॉल का जवाब दिया, इससे पहले कि वह कुछ भी कहे उसने डाटना शुरू कर दिया,

“मिस्टर देखो, मुझे नहीं पता कि तुम कौन हो। मैं आपको विनम्र होकर बताने की कोशिश कर रहा हूं लेकिन आपको बता दूं कि यह रितु का नंबर नहीं है और मैं किसी रितु को नहीं जानती। कृपया आपके द्वारा डायल किए गए नंबर की जांच करें। कृपया मुझे फिर से परेशान न करें। मैं कुछ नहीं कर सकती अगर रितु ने आपको ये नंबर दिया। लेकिन वास्तव में यह रितु का नंबर नहीं है, यह मेरा नंबर है इसलिए मुझे क्षमा करें। " तन्वी ने एक सांस में कहा और वह खुश थी कि उसने आखिरकार को यह कह दिया कि वह परेशान है।

कॉल समाप्त करने ही वाली थी तन्वी जब दूसरे छोर से आवाज ने कहा, "हाय, में माधव हु और वास्तव में मैं आपसे बात करना चाहता था।" तन्वी चौंक गई लेकिन उसने अपने झटके को पचाते हुए कहा, “मैं? क्यों? क्या मैं आपसे परिचित हूं? कौन माधव? ” तन्वी ने यद् करने की कोशिश की, "अगर मैं माधव को जानती हूं तो अम्मा आह्ह्ह मुझे याद नहीं आ रहा"

"क्या आप ५ मिनट दे सकती हैं मैं आपको सभी कुछ बता दूंगा ..." दूसरी तरफ की आवाज ने प्रार्थना की।

“आह .. क्या ?? ५ मिनट ...  ठीक है ... हम बात कर सकते हैं, लेकिन अब कृपया मुझे १५ - २० मिनट के बाद फोन करें। " यह कहते हुए वह अपनी सीट पर जाने के लिए मुड़ी लेकिन बोल्ड अक्षरों में स्क्रीन पर वह केवल लिखा देख सकती थी

 ~~ एक शुरुवात!!~~

नात तुझं माझं

नात तुझं माझं 

नेहमीच माझी साथ देत आलीस, माझ्या तक्रारी ऐकत आलीस

मला हसवत राहिलीस, मला सहन करत राहिलीस

माझ्या आठवणी गोंजारत राहिलीस

आज वळून बघता, स्वतःच विश्लेषण करता

नाही कधी मी तुला समजलं, मनात येईल ते बोलून गेले

सर्व माफ करून तू नेहमी हसत राहिलीस 

पण आज मला स्वतःचाच राग येतोय

कोणाला सांगू आता कोण ऐकणार तुझ्या इतके मन लावून

कोण हसवेल आता मला रडत असतांना?

तुझ्यात स्वतःला पहायचे मी कधी 

पण तुझ्यात परकेपणा जाणवतो आता मला

मी स्वतःलाच हरवून बसले आता

माफ कर मला नाही निभवू शकले मैत्री, 

नाही आधार देऊ शकले तुला, 

नाही समजू शकले तुला, तुझ्या निस्वार्थ प्रेमाला

तुझी साथ देण्यास मी जन्म पुन्हा घेईल... 

पुन्हा नाही त्या चूक करणार,

नाही तुला स्वतः पासून दुरावणार

माझा तू

सागराला कुठे माहीत असतं
तो किती अथांग पसरला आहे
माझ्या मनातले सारे दुःख तो सामावून घेतो

फुलाला कुठे माहीत असतं
त्याचा सुगंध कीती मोहक आहे
बेधुंद काही क्षणांना मनात जन्म तो देतो

मोराला कुठे माहीत असतं
त्याच्या पंखाचे रंग किती आकर्षक आहे,
परत मनाला एक जगण्याची आस लावून जातो

कोकिळेला ही कुठे माहीत असतं
तिचा आवाज किती मंजुळ आहे
मनाच्या कोपऱ्यात काही आठवणी ती जगवते

पावसाला ही हे माहीत नसतं
त्याच्या प्रत्येक थेंबात किती गारवा आहे
तापून उठलेल्या मनाला क्षणात शांत  करतो

तुला तरी कुठे माहीत आहे
तुझं माझ्या मनावर संपूर्ण राज्य आहे
माझ्या डोळ्यात तुझ्या मनाचे भाव उतरवतो

Happy Bday Garima

Dear Garima,

I want to wish you with all my heart a very very happy birthday!!
today is your day!! im so happy for you!!
Six years, these six years are the best years of my life, this same day six years before brought a bundle of joy to my life... yes the joy of becoming a mother, the joy of holding you in my arms, frankly speaking i was so scared, thinking of the moment how will the moment be when I will actually feel you in my arms. I have no words to describe the feelings you gave me, caring for you all this time. you have grown from a baby to toddler to a mature grown up now, many times we need to take your suggestions, offcource do we have any choice?

all these years they are so fresh in my mind beta, i just wish to rewind the clock or just stop time, I feel I cant have enough of you, I want to spend time with you, that is why I keep watching the video of you taking your first steps, blabbering those words... oh it feels it was yesterday... but no 6 years have passed and its a long time. I just want hug you and go back in time and stay there. you have brought so much love, joy and happiness in my life dear you have no idea. I value you more than anything in this world.

I'm trying my best to be a good Mom, Im learning and growing with you, I know I have failed a lot many times
still you have always come back to me with the same love and no anger for me in your heart.
I shout at you, I lose my patience, I need to understand you are juts a kid... you have your own frequency at which you do work. I understand, I know still I commit mistakes but believe me baccha I love You a lot!!! Mamma will never do anything to hurt you, hurting you will be the last thing she can think of.
Frankly speaking I have learnt a lot from you!!!

You have always supported me... I still remember how difficult it was for us to travel from your daycare to home, I would carry you in the kangaroo bag and proudly drive my activa... people on road gave me looks...that was a moment of pride for me... offcourse I could carry you and drive because you supported me, if you would have been a cranky crying baby it would have not been possible. Im able to concentrate on my career too because you have been supportive. You are my priority and will always be.
Every success of mine as a mother is a success of us together. Im a sucessfull mother because of you!!

Loving, Forgiving, Frank, Mentoring, Transparent, Honest, Helping, Caring, Leadership, Bold & Beautiful, enthusiastic are few of your qualities to mention; do I need to mention talketive, keep them intact close to your heart as you grow. in fact many times I have come out of my bad mood just because of your talking.
Whatever I say or do today you will not understand the meaning but may be someday when you recall these memories you will know what you mean to me.
I want to wish you growth and happiness in all walks of life.
Finally I just want to Thank you sweet heart for choosing me as your mother and giving me this opportunity to expirience motherhood and grow as a Mother.

Wishing you a Happy Birthday!!! Have a great one!!

तू भेट ना... पर्व २... एक झलक ...

किंजल च्या हातून फोन पडला... तीला काय ऐकले हे काही कळेना... काल सकाळी तर सर्व ठीक होते... हे काय घडले..?? काही समजेना... अनुज बाजूलाच होता त्याने फोन उचलून काय झाले म्हणून समोर विचारले... तिकडून मृणाल बोलत होती. अनुज हि धक्क्यात होता पण त्याला खचून चालणार नव्हते...
धावपळ करून अनुज ने मुंबई ची तिकीट काढून आणले... सर्व तयारी त्यानेच केली, पैश्याची जमवा जमव केली आणि घाई गडबडीत तो तिला घेऊन मुंबई ला पोचला...

किंजल तर बोलायच्या मानस्थतीतच नव्हती... अजून हातावरच्या मेहेंदीचा रंग हि उतरला नव्हता, आनंदाचे क्षण नीट साजरे हि केले नव्हते, हे काय घडले. सारखे सारखे तिला तिनी घालवलेले ते क्षण आठवत होते, घरातले आनंदाचे वातावरण... स्वॅप पूर्ण झाल्याचा भास होता तो... हो भासच होता...

हॉस्पिटल ला पोहोचल्यावर अनुज ने मृणाल ला फोन लावला... ती सांगते तिथे ती दोघे लगबगीने पोचतात...
रात्र झाली होती बरीच. किंजल मृणाल जवळ जाते, मृणाल ला काय बोलावे कळत नव्हते... ती किंजल ला उराशी घेते आणि म्हणते.. "सर्व ठीक होईल... घाबरू नकोस..."
किंजल ला काय बोलावे सुचत नाहीं... ती फक्त म्हणते "कसं काय?"
"मला हि काहीच माहित नाहीं... काल दुपारी फोन आला पोलीस चा, त्याच्या गाडी च्या रजिस्ट्रेशन च्या वेळेस माझा पत्ता आणि नंबर दिला होता म्हणून त्यांना पोचता तरी आले माझ्या पर्यंत... "
"मी बोललेले नको जाऊस गाडी नि... लांबचा प्रवास आहे... माझं कोण ऐकणार... " किंजल मुसमुसत म्हणाली...
"जा बघून ये त्याला... " मृणाल तिला धीर देत म्हणाली...
किंजल मान हलवत नाहीं असे म्हणाली... "मला शक्य नाहीं त्याला असे बघणे... "
मृणाल तिला धीर देत म्हणते... "ठीक आहे तू बस इथे, मी काही लागते का बघून येते... "
"रूम कुठे आहे?"
"अजून रूम मध्ये नाहीं शिफ्ट केले, ICU मध्ये आहे अंडर ऑबसेर्व्हशन... अजून शुद्ध आली नाहीं आहे ना... ४८ तास होतं आले त्यामुळे अजून हि काही सांगता येत नाहीं... रक्त हि खूप गेलेले ... "
मृणाल चे बोलणे एकूण किंजल ला भुरळ येऊ लागली... "किंजल... " अनुज तिला खाली बाकावर बसवतो आणि मृणाल ला बघून म्हणतो... "तिचा ऍक्सीडेन्ट झालेला तेव्हा पासून तिला रक्त बघितले, विचार वगैरे हि केला  कि खूप त्रास होतो... भीती बसली आहे तिच्या मनात.... तुम्ही हे सर्व जीजू बद्दल बोलताय त्यामुळे बहुदा जास्तीच हळवी झाली... " अनुज मृणाल ला सांगतो आणि मी तुमच्या सोबत येतो बघायला असे म्हणतो... तो किंजल कडे बघतो... "तू इथे थांबतेस? मी जाऊन येतो दीदी सोबत... "
किंजल नजरेनेच हो म्हणते... ते गेल्यावर ती आपल्या हातातला कागद उघडते...

'माझं सारं विषव आता तूच आहेस ओंकार!! तुझ्या भावतीच माझे स्वप्न आणि मी आहे... गोल लिस्ट काय बनवू... २ वर्षाची काय... साऱ्या आयुष्याची हीच गोल लिस्ट आहे... तुझा हट्ट म्हणून लिहीत आहे ...
१. तुला नेहमी आनंदी ठेवणे...
२. तूच माझं सर्वस्व ... तुझी सारी स्वप्न माझी, तुझं दुःख माझं, तुझं हसणं माझं तू माझा मी तुझी...
३. तू म्हणशील ते करील... तशी राहील... तशी वागली...
४. तू तूच माझं सर्वस्व ...'
वाचता वाचता डोळे पाणावले तिचे... परत ती फोल्ड करून वाचन बंद करते. स्वतःशीच विचार करत तिथे बसून असते. त्याच्या साठी प्रार्थना करत.

सकाळी...
डॉक्टर ओंकार ला तपासायला येतात. मृणाल आणि अनुज तिथेच असतात, ते डॉक्टर ला सर्व विचारपूस करतात... डॉक्टर शी बोलून अनुज बाहेर येतो.

हॉस्पिटल मध्ये मंद आवाजात रेडिओ वर गाणं लागलं होतं ...

'कभी कभी अदिती जिंदगी में युहू कोई आपणा लागत है... कभी वो बिछड जाये तो सपना लगता है ऐसे में कोई कैसे अपने आसू को रोके और कैसे कोई सोचे एव्हरीथिंग गोंना बी ओके... ऐसे में कैसे कोई मुसरकराये और हसदे खुश होके... '

किंजल चा बाकावर बसल्या बसल्या डोळा लागला होता. अनुज तिच्या साठी नास्ता घेऊन येतो...
किंजल त्याच्या हातातली प्लेट बघून मान हलवून मला नको असे म्हणते... "डॉक्टर येऊन गेलेत का?" अनुज मान हलवून हो असे सांगतो...
"काय म्हणाले ते? कधी येईल ओंकार ला शुद्ध? कसा आहे ओंकार आता?" अनुज काही बोलण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. "अनुज प्लिज असा शांत नको राहूस काय म्हणाले डॉक्टर?" किंजल अधीर झाली होती.
अनुज आपले अश्रू आवारात तिला जवळ घेतो आणि मान हलवत म्हणतो... "किंजल... जीजू चा खूपच भयानक ... खूप लागले आहे त्यांना... डॉक्टर म्हणतायेत त्यांना डोक्याला खूप मार लागला आहे म्हणून शुद्ध येत नाहीं आहे आणि हृदयाच्या वाल्व रुपचर झालेत... त्यांचे फक्त २०% हृदय काम करत आहे सध्या त्यांची कंडिशन क्रिटिकल आहे आणि अश्या परिस्थितीत ... " अनुज पुढे बोलायला घाबरू लागला...
"चल... " किंजल त्याचा हात झटकत म्हणाली... "हि गंमतीची वेळ नाहीं अनुज... असं काही बोलून तू माझं हृदय फेल करशील हा... " किंजल डोळे पुसत म्हणाली... अनुज गंभीर होऊन तिच्या कडे बघत होता... किंजल ला त्याच्या डोळ्यात बघायची हिंम्मत हि होतं नव्हती आता... त्याच्या डोळ्यातली भीती तिला जाणवू लागली होती... "सत्य परिथिती शी जितक्या लवकर अवगत करशील स्वतःला तितकं चांगलं..." तो तेवढे बोलून प्लेट तिथेच ठेवून आपले डोळे पुसत तिथून निघून जातो. किंजल ला तिच्या विचारात तिथेच सोडून...

बराच वेळ किंजल स्वतःशी विचार करत बसते... आता काय ऐकले आपण... ओंकार चे हृदय फक्त २० टक्के काम करत आहे... ?? कुठे कमी पडली माझ्या प्रेमाची? ओंकार ला मी एकटं का सोडलं? हे काय घडलं...?? ओंकार बोल ना रे माझ्याशी... ?? ती आपल्याच विचारात ओंकार ला बघायला निघते... पाय नेतील तिकडे... काही क्षणांनी ती स्तब्ध उभी राहते... समोर काचेचं पार्टीशन होते आणि त्या पलीकडे ओंकार... किंजल चा जणू श्वासच थांबला, ओंकार ला असे पट्ट्यांत बघून, एकीकडे रक्त चढवलेले, नळ्या लावलेले, प्राणवायू लावलेला... हातातल्या गोल लिस्ट च्या चिट्ठी चा चुरगळा झाला होता. 

'आओगे जब तुम... साजणा... अंगण... फुल खिलेंगे... बारसेंग सावन...
नैना तेरे कजरले है.. नैनो पे हम दिल हारे है... अंजने में हि तेरे नैनो ने वादे किये कई सारे है हा सासो कि लय माध्यम चाले है... तोसे कहे है... दो दिल ऐसे मिलेंगे '

त्या गाण्याच्या हि आवाजात ठळक असे ऐकू येत होते ते ECG मशीन चा बीप बीप चा आवाज जे किंजल ला सांगत होते अजून त्याचे हृदय धडधडत आहे!! किंजल तिथेच बराच वेळ स्तब्ध उभी होती, ओंकार ला असे निशब्ध बघून काय करावे कळत नव्हते, कधी तो डोळे उघडेल आणि त्याचे ते निळे डोळे तिच्या शी काही न बोलता परत खूप काही बोलतील असे झाले होते तिला...
"ओंकार... तुला वेळ घ्याचा घे... माझ्याशी नाहीं बोलायचे नको बोलूस... पण... हे सर्व थांबव हा... " किंजल लांबूनच त्याला बघत म्हणाली...
किंजल आत जाऊन त्याच्या जवळ बसली...
तिच्या डोळ्या समोर त्या सकाळचे किंजल ओंकार खेळू लागले... सर्वांची नजर चुकवून दोघे घराच्या टेरेस वर भेटलेले...
"लिहिलेस?" ओंकार नि अधीर होऊन विचारले तर किंजल मान हलवून हम्म म्हणाली... "दे ना मग... "
"आधी तू दाखव... "
"मी मागितले आहे ना मग आधी मला दाखव... "
किंजल त्याच्या हातात रिकामी चिट्ठी देत म्हणाली.. "प्रयत्न केला पण काही सुचले नाहीं... " ती ओंकार चा त्या रिकाम्या चिट्ठी कडे बघून उतरलेला चेहरा बघून सॉरी असे बघत होती ... "तुझी दे ना..."
"नाहीं... मी तुला लिहायला सांगायचे काही कारण होते... मला माहीत आहे माझी बघून घेशील आणि झाले... तुझी गोल लिस्ट सर्व माझ्या गोल लिस्ट अवती भवती फिरेल..."
"अरे असं कसं... माझी गोल लिस्ट माझी असणार ना... " किंजल भांडू लागली... "बरं... एक... एक गोल सांग... मग मी देईल ना माझी लिस्ट तेव्हा बाकीचे सांग... "
ओंकार आपली लिस्ट बघून थोडा विचार करतो... मग पुढे भाव खात तिला म्हणतो ... "ठीक आहे एक सांगेन... पण फक्त एक... "
किंजल आनंदाने मान हलवत हो म्हणाली... ओंकार पुढे म्हणू लागला... "मला माझी प्रेमकथा लिहायची आहे... ह्या जगाला ऐकवायची आहे!!"
"काय!! वेडा आहेस का..? जगाला ऐकवायची म्हणे... शांत बस... " किंजल त्याला चिडवत म्हणाली...
"का? तुला नाहीं वाटत आपली कहाणी ह्या जगाला कळावी... किती वेगळी सुरु झाली आपली कहाणी... कधी वाटले होते तुला इथे येऊन पोचेल?"
"ते सर्व मान्य आहे... पण मला नाहीं सांगायचे कोणाला... "
"का??"
"तू माझ्या वर इतकं प्रेम करतोस बघून लोकांची नजर लागेल ना... " किंजल त्याच्या हृदयावर डोकं ठेवून त्याची धडधड ऐकत म्हणाली...
"ह्म्म्म..." ओंकार तिच्या कपाळाचे चुंबन घेत म्हणाला...
"ठीक आहे... कॅन्सल ..."
"ए... असं नाहीं यार.. माझ्या,मुळे तुझी गोल लिस्ट नाहीं  बदलायची... "
"मग आता काय करू? दुसरी कोणी धरावी लागेल जी माझ्यावर तुझ्या पेक्षा जास्ती प्रेम करेल... आणि मला कथा लिहायला प्रोत्साहित पण करेल... हो ना... " ओंकार डोळा मारत तिथून पळ काढत म्हणाला...

"काय बोललास... " असे म्हणत किंजल त्याला पकडायला त्याच्या मागे धावू लागली... त्यांना असे भांडताना प्रेम करताना बघून किंजल हि अचानक हसली आणि वर्तमानात आली... समोर ओंकार ला असे निश्चल बघून परत मनात असंख्य वेदना झाल्या...

ये आईंना है या तू है जो रोज मुझको सवरे ...
इतना सोचने लगे क्यू मे आजकाल तेरे बरे
तू झील खामोशि की लॅब्जो कि में  एक लेहेर हू
एहसास कि तू है दुनिया छोटा सा में एक शहर हू...

"ओंकार... मी हि माझी गोल लिस्ट नाहीं बदलणार आहे... तू आणि तूच आहेस माझं सर्वस्व.. माझा गोल तूच ... तूच आणि तूच, मी नाहीं बदलणार ती,  तुझ्या चेहऱ्यावर स्माईल आणणे, तुला आंनदी ठेवणे हेच आहे माझं गोल... कळलं.. आज च उद्याच... २ वर्षाचं नाहीं तर अख्या आयुष्याचे... हो... तू काही हि बोल... ह्यातच माझा आनंद लपला आहे रे... आणि भांडायचे का तुला माझ्याशी... नाहीं हि अशी नसते गोल लिस्ट... भांड ना मग... ये ना... उठ ना... बोल ना... भांड ना.. चीड माझ्यावर... पण प्लिज... बोल... " किंजल बोलता बोलता रडू लागली... 

खुद्द से है अगर तू बेखबर... रख लू में तेरा खयला क्या...
में दौड के पास आऊ... तू निंद में जो पुकारे... में रेत हू तू है दारिया... बैठी हू तेरे किनारा...
ये आईंना है या तू हॆ... जो रोज मुझको सवरे...

किंजल बोलता बोलता हळवी झाली... "तू मला नेहमी त्रास देतोस यार... तुला माहित आहे ना... तुझ्या डोळ्यात माझा जीव अडकलाय... बघू देत ना परत त्यांच्यात हरवू देत ना... उघड ना रे डोळे... हाक मार ना रे मला किंजल म्हणून... "

तान्हाई का में जवाब हू... होगा मेरा भी असर तू अगर पढ ले में तेरी किताब हू
सिने पे मुझको सजाके जो रात सारी गुजारे... तो में सवेरे से केह दु.. मेरे शहर तू ना आये...
ये आईंना है या तू है...

..... लवकरच येत आहोत तुम्हाला परत भेटायला
किंजल आणि ओंकार आपल्या परिवारासह...

फ्रेंड्स,
सॉरी... खरंच पण हे लिहिल्या शिवाय चैन पडेना...
किंजल ओंकार सारखे डोकावून बघायचे.. कि कधी आम्हाला विचारणार... कधी काही काम देणार... असे...
आता जरा रिलॅक्स वाटतंय...
हो माहित आहे... मी रिलॅक्स झाले आणि तुमच्या डोक्यात चक्र सुरु झाले...
पण जास्ती दिवस नाही... सर्व काही कळेल... काय झाले कसं झालं , पुढे काय होणार वगैरे वगैरे... ओंकार वाचेल कि नाही... हिरो आहे तर वाचलाच पाहजे का?.. काय किंजल चे ओंकार शिवाय अस्तित्व नाहीं?
काय प्रत्येक लव्ह स्टोरी सुखातच संपते? आयुष्यात असे नेहमी सुखाचं राहील नेहमी असे नाहीं ना... दुःख हि आयुष्याचे अविभाज्य अंग आहे ..

आज काही प्रश्न नाहीं सोडत आहे... कारण मला माहित आहे आज तुमच्याच मनात खूप प्रश्न आहेत... आणि तुम्ही आता म्हणताय काय हे निशी... अशी काय तू....
काय करू मी अशीच आहे... छळल्याशिवाय चैन मिळत नाहीं... आणि मी तर छळतच राहणार... बघा झेपते का तुम्हाला ते... म्हणतात ना जित्याची खोड मेल्याशिवाय जात नाहीं...या से काही आहे.. माझे मराठी इतकं विशेष नाहीं...

सर्व काही कळेल... आणि जास्ती लांब नाही लवकरच कळेल... TLJ३ संपणार आहे लवकर...
त्रास होत असले तर सॉरी... पण मी कॉन्सन्ट्रेटे नव्हते करू शकत हे लिहिल्या शिवाय...!!
तर लवकरच घेऊन येईल किंजल ओंकार ची पुढची कहाणी...

मला कोणी विचारले तुझी फेव्हरेट कथा कोणती... ??
आई ग... किती सोपा तो प्रश्न? मी विचार करू लागले पण खरंच प्रत्येक कथा हि वेगळी आहे आणि ती लिहितांना वेगळे अनुभव, पण मी जेव्हा विचार केला एखादी कथा आवडीची म्हणजे काय? ती तुमच्या हृदयात एक वेगळे स्थान स्थापित करते ती... तर खरं तर मी TLJ२ लिहितांना ज्या इमोशनल फेज मधून गेले मला वाटले नव्हते कि त्याच्या पेक्षा अजून चांगली कथा मी लिहू शकेल... पण स्वतःची अपेक्षा मी खोटी ठरवली ... मी 'तू भेट ना' लिहिली... आणि काय झाले सांगू?
हि कथा माझ्या खूपच जवळची आहे... ह्या कथे मुळे मला माझी आकृती भेटली आहे...
खरं... म्हणजे जी फक्त एक कल्पना होती माझी ती सत्यात उतरली आहे... आणि हो... मी हि बऱ्याच लोकांची आकृती होऊन त्यांना मदत केली... म्हणून हि कथा खूप जवळची झाली आहे... कल्पना अस्तित्वात साकार होणे... म्हणजे स्वप्नच पूर्ण होणे नाहीं का...??
तुम्ही सर्वांनी ह्या कथेला इतके प्रेम दिले मला खूपच भारी वाटतंय!!
जसे मी आधी पण बोलले आहे हो कथा जिथे पोचली आहे तिथवर पोचण्याचे श्रय पूर्ण पणे तुम्हा सगळ्यांना जाते. मी विचार हि नव्हता केला, तुम्ही विचार करायला भाग पडले...!!! मनापासून आभारी आहे... माझ्यातल्या लेखकाला काही नवीन लिहायला प्रेरणा देत राहण्यासाठी!!

निशी ...

१० | TLJ ३ | श्वास माझा होशील का?

ती लाजते जेव्हा | पर्व ३ | श्वास माझा होशील का? - भाग १०     

पायावरून मोरपीस फिरवल्यावर होणाऱ्या संवेदनांनी रुपाली शहारून गेलेली ... जसा जसा हाथ वर फिरू लागला हळू हळू त्या संवेदना हि वाढू लागल्या... तिच्यावर होणाऱ्या त्या प्रेमाच्या वर्षावात ती ओली चिंब भिजून गेलेली. जसा त्याचा हाथ तिच्या कमरेवरून पोटाकडे वळला तसं सर्रर्रर्रर्र कण तिच्या अंगावर काटा आला.... तिचा श्वास चढू लागलेला, त्याने जसा तिचा पदर बाजूला केला तिच्या छातीत धडधडायला लागले...
तिच्या कानात तो म्हणाला... "रुपाली मला तू खूप आवाडतेस... !! माझी होशील का...??"
ते एकूण रुपाली स्वतःशीच हस्ते... लाजते... "अजून किती तुझी व्हायची राहिली आहे रे... "
असे म्हणत ती त्याचा चेहरा हातात घेते आणि त्याच्या ओठावर ओठ टेकवणार तेच तिची नजर त्याच्याशी मिळते... तेच डोळे ... रुपाली दचकून त्याला मागे ढकलते... आणि घाबरून उठून बसते...

आज हि तिला दरदरून घाम फुटलेला... हे असे स्वप्न?? कोण होता तो? तिला प्रश्न पडत होते, ती पूर्ण आतून हलून गेली होती. इतकं वास्तववादी स्वप्न होतं, ह्यावर विश्वासच बसेना... पण एकीकडे स्वप्न होतं म्हणून कुठे तरी मनाला बरं सुद्धा वाटत होतं. वास्तवात ती असं काही करेल किंवा तिच्या हातून घडले तर ती स्वतःला कधी माफ करू नाही शकणार, आयुष सोबत दगा करायचा ती विचार हि मनात नव्हती आणू शकत मग हे असलं स्वप्न पडण्याचा काय अर्थ? विचारात असतांनाच ती बाजूला बघते तर आयुष नव्हता... घड्याळ पहिले तर रात्रीचे ३ वाजलेले...
"३!! वाजले... आयुष कुठे आहे?" तिच्या मनात प्रश्न आला... ती उठून त्याला बघू लागली, पण आयुष कुठेही दिसेना... त्याची ऑफिस ची बॅग हि नव्हती. आपल्याला फारच गाढ झोप लागलेली ह्याची जाणीव तिला होते
आणि काही विचार करण्याच्या आत तिच्या हातानी आयुष्य ला फोन लावला होता... पण फोन वाजत असून हि कोणी उचलत नव्हते. ती २-३ दा लावते. हळू हळू काळजी वाटू लागते. काय करायचे तिला काही समजत नाही. आनंद ला सांगावे म्हणून ती जाते...
समोर आरोही ला बघून रुपलाई संकोच करत तिला म्हणते.. "वाहिनी... " रुपाली आरोही ची झोप मोड केली म्हणून सॉरी म्हणते...
"रुपाली... अगं काय झालं?" आरोही डोळे चोळत तिला विचारते.
"वाहिनी, आयुष चा फोन लागत नाही आहे तो अजून घरी आला नाही आहे... मला काही कळत नाही आहे... दादा आहेत का? त्यांना माहित आहे का कुठे गेला आयुष ते?"
"आनंद तर रात्रीच घाई घाईत कुठे निघाले, मला काही बोललेच नाही...  थांब मी फोन करते त्यांना ... " आरोही रुपाली ला बसायला सांगते आणि फोन आणायला जाते.

तिकडे पोलीस स्टेशन मध्ये...
"अहो.. सर तुमचा गैरसमाज झाला आहे काही तरी... प्लिज सोडा त्याला... " आनंद इन्स्पेक्टर ला समजावण्याचा प्रयत्न करत होता...
"हे बघा ते तर आता उद्याच कळले... "
"अहो पण गुन्हा काय आहे ते तरी कळेल का... आणि तुम्ही त्याला असं लॉकअप मध्ये कसं काय टाकू शकता?? काय पुरावा आहे तुमच्याकडे?"
"कोट्यवधी रुपयांचा फ्राड करणारे तुम्ही लोक... आता पुरावे मागता आम्हाला... येतोय हा येतोय... पुरावा पण येतोय.... सकाळ पर्यंत देतो तुमच्या हातात... "
"सर.. मला काय झालं आहे कळेल का??" आनंद जरा आपला सूर नामवंत म्हणला.

तितक्यात आनंद ला आरोही चा फोन आला...
"आनंद कुठे आहात तुम्ही?"
"आरोही मी इथे एका कामात अडकलोय... येतो मी सकाळ पर्यंत सांगतो मग आल्यावर सर्व... फोन वर नाही काही बोलू शकत... "
"बरं ... पण ते भाऊजी बद्दल माहित आहे का काही तुम्हाला?? ते अजून घरी नाही आलेत... आम्हाला खूप काळजी वाटतीय... "
"आम्हाला म्हणजे रुपाली पण आली का तिथे?"
"हो... तिनेच सांगितलं ना... "
"हे बघ... हा... आयुष माझ्या सोबत आहे... काळजी नका करू तुम्ही... " रुपाली आरोही ला आनंद काय बोलतोय विचारात असते ती अधीर होते आणि फोन तिच्या कडून घेते...
"दादा आयुष कुठे आहे माहित आहे का तुम्हला... मला खूप काळजी वाटत आहे... तो ठीक आहे कि नाही माहित नाही... फोन हि उचलत नाही आहे... "
फोन कसा उचलणार... त्याचा फोन तर जप्त आहे... आनंद स्वतःशीच बोलला... रुपाली ला काय उत्तर द्यावे विचार करत तो तिला म्हणाला... "हो हो... आहे आयुष हि माझ्या सोबत आहे... तुम्ही झोपा काळजी नका करू... " आनंद चा आवाज डगमगत होता आणि रुपाली ला त्यामुळे शंका आली...
"दादा सर्व ठीक आहे ना? तुम्ही कुठे आहात?"
"कुठे म्हणजे... हे माझ्या कंपनीत आहॊत आम्ही... "
"का? काय करताय तुम्ही इतक्य रात्रीचे तिथे... ?" तितक्यात त्या इन्स्पेक्टर चा कोणावर ओरडण्याचा आणि त्याला मारण्याचा आवाज होतो जो रुपाली ऐकते, "कोण आहे दादा तिकडे, का ओरडतायेत? मारामारी सुरु आहे का तिकडे? दादा तुम्ही कुठे आहात ना ? आयुष कुठे आहे... मला नीट कळेल का? मला खूप भीती वाटत आहे... प्लिज दादा ... "
"हो हो... हे बघ रुपाली... " आनंद चा नाईलाज होतो आणि त्याला सांगावे लागते
"आम्ही इथे पोलीस स्टेशन ला आलो आहे... ह्यांचा आयुष ला घेऊन काही तरी गैर समाज झाला आहे... मी बघतोय काय आहे ते... तुम्ही काळजी करू नका मी येतो आयुष ला घेऊन सकाळी..."
"पोलीस स्टेशन???" रुपाली स्तब्ध झाली... तिच्या तोंडून पोलीस स्टेशन चे नाव ऐकून आरोही हि घाबरली...
"हॅलो... रुपाली... काळजी करू नका आणि घरी सध्या कोणाला काही सांगू नका... हॅलो... ऐकताय का??"
"दादा... मला आयुष शी बोलायचं... "
आनंद आता काय सांगणार... आयुष लॉकअप मध्ये आहे बोलला तर ती अजूनच काळजी करेल... "तो इन्स्पेक्टर शी बोलतोय... मी आता नाही देऊ शकत त्याला... "
"कुठे आहात तुम्ही मला सांगा... मी आता येते तिकडे..."
"हे बघ रुपाली... मी आहे ना.. तू नको काळजी करू... मी घेऊन येतो त्याला सकाळी घरी..."
"सकाळी का..?? आता का नाही??"
"ते ज्यानी तक्रार केली आहे त्याच्या विरुद्ध ती व्यक्ती सकाळी येत आहे... "
"कसली तक्रार आहे दादा ???"
"मी हि तेच माहिती करायचा प्रयत्न करतोय पण इथे कोणी उत्तर देईल कोणाला तर कळेल ना... तू काळजी नको करू मी सर्व कळवतो तुम्हाला मला कळले कि... आणि घरी तेव्हढं सांभाळा... चल चल ते आले इन्स्पेक्टर मी बोलतो त्यांच्याशी... " असे म्हणत आनंद फोन ठेवतो...

रुपाली ला डोळ्या पुढे अंधारी येणेच बाकी होते... आरोही तिला सांभाळते आणि बेडवर बसायला लावते, ती पाणी देत रुपाली ला म्हणते... "आनंद आहेत ना तिथे... तू काळजी नको करू. नक्कीच काही गैरसमज झाला असेल... " रुपाली आपला चेहरा हातात घेऊन खाली मान घालून बसलेली...
"वाहिनी मला काही कळत नाही आहे... आयुष येईल ना ठीक परत... "
"हो ग... " आरोही तिला जवळ घेत म्हणाली... तिला धीर देत होती पण स्वतःच्या मनात हि शंका होत्याच...

रुपाली आरोही जवळच बसून राहते, मनात सुरु असलेल्या विचारांना शांत करायचा प्रयत्न करत कसा बसा वेळ काढायचा प्रयत्न करत असतात. सकाळ कधी होते आणि कधी आयुष घरी परत येईल असे झाले होते दोघीना ... तो घरी आला कि हे विचारांचे चक्र थांबेल तरी... असं वाटत होत सारखं त्यांना...

सकाळी...
"आई... आज तू सोडणार शाळेला..." क्यू तयार होतांना म्हणाली...
"हो शोना...आज आई सोडणार..." रुपाली आपल्या आवाजात आनंद आण्याचा प्रयत्न करत म्हणाली..
"का बाबा कुठे आहे? रोज तो सोडतो न..."
रुपाली त्या प्रश्नानी दचकली... काही विचार करत म्हणाली... "क्यू बाबा ला ना ऑपरेशन आले अचानक.. मग जावे लागले ना.. म्हणून आज आई सोडणार.. क्यू ला आई  नि सोडलेलं नाही चालणार का?" रुपाली तिची पोनी घालून देत म्हणाली.
क्यू तशी तिच्या कडे वळते आणि म्हणते... "चालेल ... का धावेल ना क्यू ची आई फेव्हरेट आहे ना... " असे म्हणत ती रुपाली ला गालावर किसी देते आणि म्हणते... "आय लव्ह यु टू आई... !!"
रुपाली त्या वाक्य नि भानावर येते... आज तिनी क्यू ला आय लव्ह यु म्हण्टलेच नाही... ती स्वतःला रागावते आणि मग क्यू ला जवळ घेत म्हणते... "आय लव्ह यु बेटा!!"

रुपाली घाई घाई नि क्यू आणि ध्रुव ला शाळेत सोडते. आणि मग तिथून आनंद ला फोन करते... त्यानी सांगितलेल्या पोलीस स्टेशन ला जमेल तितकं लवकर पोचते...

पोलीस स्टेशन ला पोचल्यावर तिथे आनंद, इन्स्पेक्टर आणि ऐक पांढरा कोट घातलेला माणूस गॉगल लावून  बसलेले दिसतात आणि ते काही चर्चा करत होते, आयुष तिला तिथे दिसत नाही... ती पटकन आनंद कडे जाते आणि त्याला विचारते... "दादा आयुष कुठे आहे..."
आनंद ऐक सुस्कारा सोडत तिला लॉक उप कडे दाखवतो... आयुष जमिनीवर आपल्या गुडघ्यावर डोकं ठेवून बसला होता. रुपाली त्याच्या जवळ जाते... "आयुष!! काय हे... काय झाले तू इथे का??? आणि मला का नाही कळवलेस... ??"
"रुप्स... तू इथे कशाला आली...? दादा नि सांगितले ना आम्ही येतो घरी... "
"आधी मला सांग काय झाले आहे... मला खूप काळजी वाटत होती... "
आयुष तिच्या कडे बघतो आणि डोळ्यात डोळे घालून म्हणतो... "रुप्स... मी काहीच केले नाही आहे... आणि हे सांगत हि नाहीत अजून काय झाले ते..."
आयुष चा हात हातात घेत रुपाली म्हणते..."हे बघ... मला तुझ्यावर पूर्ण विश्वास आहे... आणि मी कायम तुझ्या सोबत आहे... मग हे तुझ्यावर कसला का आरोप करेनात ... "
तितक्यात ऐक कॉन्स्टेबल येऊन आयुष ला बाहेर यायला सांगतो... आणि मग ते दोघे तिथे सुरु असलेल्या चर्चेत सामील होतात...
आनंद आयुष कडे उदास चेहऱ्याने बघतो... आयुष ला त्यामुळे काय चालू आहे काही कळत नाही... त्याला आनंद पुढे म्हणतो ... "आयुष हे इन्शुरन्स कंपनीतुन आलेत... त्यांची अशी तुझ्या विरुद्ध तक्रार आहे कि काव्य जिवंत असतांना हि तू तिला मृत घोषित केले आणि त्यांच्या कंपनी कडून विम्याचे पैसे लुबाडले..."
"काय!!!" रुपाली आणि आयुष दोघे हि एक्दम रिऍक्ट झाले...
"हॅलो... मिस्टर तुम्ही जे पण आहात... तुम्हाला सत्य माहित तरी आहे का??? आम्ही काही पैसे लुबाडले नाही... " रुपाली रागा रागात त्याला बोलू लागली... रुपाली त्याच्या शी भांड्याच्या सुरात बोलत होती आणि त्याने जणू तो मंत्रमुग्ध संगीत ऐकत असावे असे चेहऱ्यावर हसू ठेवले होते... रुपाली आपले बोलून झाल्यावर त्याला विचारते.. "कळले का??" तसं तो आपला गॉगल काढतो... त्याचा गॉगल उतरताच रुपाली स्तब्ध होते... तेच डोळे... हो हे तेच डोळे होते जे तिला सारखे दिसत होते... तिला छळत होते. दिवस काय रात्र काय त्याच्या डोळ्यात बघून रुपाली च्या मनात वेगळेच विचार सुरु झाले... तिला न कळतच त्याचा राग येऊ लागला... त्याने काहीच केले नव्हते अजून तरी तिला त्याचा तिरस्कार वाटू लागला...
त्याचा चेहरा हि बघावासा वाटेना... तिला त्याच्या समोर उभे राहणे कठीण होऊ लागले... त्यात तिला आज सकाळी पडलेलं स्वप्न आठवून तर स्वतःचीच लाज वाटू लागली...
रुपाली मनात सुरु असलेल्या द्वंद्व शी सामना देत होती तेव्हा आयुष आणि आनंद  त्या माणसाला समजावण्याचा प्रयत्न करत होते...
"हे बघा मिस्टर पीटर... काव्या खरंच सुसाईड करायला गेली होती पण नंतर ती वाचली... म्हणजे हे तेव्हा आम्हाला माहित नव्हते... " आनंद चा पूर्ण गोंधळ उडालेला... त्याला कसं समजवावं...?? पण पीटर च हि त्यांच्या बोलण्याकडे लक्ष नव्हते त्याचे लक्ष होते ते रुपाली कडे...

आनंद आणि आयुष चे बोलणे संपते तेव्हा पीटर त्या इन्स्पेक्टर कडे बघतो आणि म्हणतो... "सर... आमची कंपनी ह्यांना ४८ तासांची मुदत देऊ इच्छित आहे, हे निर्दोष आहेत हे सिद्ध करण्या साठी...  जर ४८ तासात सिद्द करू शकले तर ठीक... नाही तर मी तक्रार लेखी नोंदवेल..." तो रुपाली कडे बघत कुत्सित हसत म्हणाला.
"म्हणजे अजून तुम्ही लेखी तक्रार नोंदवली नव्हती... " आनंद रागाने त्याच्या कडे बघून म्हणाला... मग इन्स्पेक्टर कडे बघून म्हणाला ... "हे तुम्ही ठीक नाही केले सर... माझा भाऊ ह्या शहरातला खूप मोठा नयूरो सुर्जन आहे... त्याचे हि नाव आहे, तुम्ही तक्रार नसतांना त्याला अटक कसे करू शकता... "
पीटर त्याला चुटकी वाजवत आपल्या कडे बघायला लावतो आणि म्हणतो... "काही गोष्टी नवा गावाच्या पलीकडे असतात राजा.... " मग तो रुपाली कडे बघतो... "तुम्हाला ह्या सर्वातून मी बाहेर काढू शकतो... संध्याकाळी भेटा मला... क्लब 'टल्ली ट्विस्ट' मध्ये..." तो त्यांना आपले कार्ड हातात देत म्हणाला मग रुपाली कडे वळून म्हणतो... "तुम्हाला माझ्या कडून स्पेशिअल इन्व्हिटेशन मॅडम... याल ना...??"
रुपाली रागाने फणफणतच त्यांच्या कडे बघते... तो तिथून निघून जातो...
आनंद इन्स्पेक्टर ला रागाने बघत होता... "आम्ही काही नाही करू शकत साहेब... आम्हाला वरून जे करायला सांगतात ते करावे लागते... "
ते तिघे तिथून घरी जायला निघतात... सर्वांच्या डोक्यात आपण काय ऐकले ते घुटमळत होते...
रुपाली आयुष कडे बघते... एकाच दिवसात त्याचा चेहरा उतरला होता "आयुष... मला सांगितले का नाहीस... मी किती काळजीत होते ... "
"काय सांगणार बघ तुला?? मलाच आता कळतंय सर्व... "
"आता काय आयुष?? कसं सिद्ध करणार आपण तू निर्दोष आहेस..."
"हम्म... तसं पाहिलं तर आपल्या कडून फ्राड तर झाला आहे ना... काव्या जिवंत असतांना तिच्या विमा चे पैसे उचलले होते... "
"अरे पण ते तर नंतर कळले ना... तेव्हा तुम्हाला कुठे माहित होते ती जिवंत आहे..."
"हम्म... तेच तर आहे ना... तेच सिद्ध करावे लागेल.. "
"कसं करणार...??"
"बघू काय होते ते... निघेल काही मार्ग... बोलावले आहे ना त्यानी आपल्याला संध्याकाळी..." आयुष त्या पीटर चे कार्ड बघत म्हणाला...
"काय हे नवीन आता... " रुपाली स्वतःशी बोलली आणि मग आयुष च्या खांद्यावर डोकं ठेवून बसते... त्याचा हात हातात घेते आणि म्हणते... "आयुष मला सोडून कुठे जाणार नाहीस ना... "
"नाही ग राणी मी कायम इथेच आहे तुझ्या सोबत..."
"तू काळजी करू नकॊस... सर्व ठीक होईल... मी तुला काही होऊ देणार नाही... " रुपाली त्याला बिलगत म्हणाली...
"माला माहीत आहे ते... " आयुष तिच्या कपाळाचे चुंबन घेत म्हणाला.

क्रमश:
----------
फ्रेंड्स,

काही तांत्रिक अडचणी मुळे तुम्हाला मागचा भाग दिसत नसेल तर प्लिज menishigandha .ब्लॉगस्पॉट.कॉम वर वाचा.. मी बऱ्याच दा पुनः प्रकाशित करायचा प्रयत्न केला...
प्रतिलिपी वर हे असे प्रॉब्लेम का सुरु झालेत माहित नाही... माझा काल फोन मध्ये सिस्टिम उपडेट झाला त्यात सर्व अँप उपडेट झालेत त्या मुळे हे होतंय का माहित नाही... तू भेट ना चा ३४ पार्ट च्या वेळेस हि अशीच अडचण आली होती आणि तेव्हा सुद्धा माझा फोन उपडेट झाला होता.
तुम्हाला झालेल्या त्रासबद्दल क्षमस्व आहे... 

आणि हो मी आता २ दिवस नाही आहे. पुढचा भाग आता ४ तारखेला टाकेल...
कशी वाटत आहे कथा?
अभिप्राय नक्की कळवा...
वाचत रहा.. ती लाजते जेव्हा... पर्व ३ (श्वास माझा होशील का...?)
 - निशी